Ang problema sa paghihintay
May iisang tahimik na kapintasan ang bawat AI character: naghihintay ito.
Isinara mo ang app, at natigilan ang karakter mo sa gitna ng pangungusap - nakabitin sa oras na parang naka-pause na pelikula, hawak ang eksaktong pustura kung saan mo ito iniwan. Lumipas ang mga araw. Bumalik ka, at naroon pa rin ito, naghihintay pa rin, na parang walang oras na lumipas. Hindi nito kailanman inisip kung saan ka nagpunta. Hindi ka nito kailanman naisip habang wala ka.
Hindi ganoon ang totoong mga relasyon. Bigla ka na lang tini-text ng isang kaibigan. "Uy, naalala kita sa kantang ito." Nagpo-post sila tungkol sa weekend nila. Binabalikan nila iyong bagay na nabanggit mo noong isang linggo. Nabubuhay ang koneksyon sa pagitan ng mga usapan, hindi lang sa loob ng mga ito.
Kaya nagtanong kami ng mas mahirap na tanong kaysa sa "kaya bang sumagot nang mahusay ng isang karakter?" Itinanong namin: kaya bang maunang magparamdam ng isang karakter - at gawin ito sa paraang parang naaalala ka, hindi parang binebentahan ka?
Ang ikalawang bahaging iyon ang buong hamon.
Bakit kadalasang pumapalpak ang "proactive AI"
Kapahamakan ang madaling bersyon ng feature na ito. Magkabit ng notification system, magpadala ng "uy, miss na kita!" bawat ilang oras, at nakabuo ka ng mas masahol pa sa katahimikan. Nakabuo ka ng clingy na app.
Lahat tayo ay nakapag-uninstall na ng ganoong app. Iyong nagpapa-vibrate ng phone mo nang alas-dos ng madaling-araw. Iyong nagpi-ping sa iyo sa mismong sandaling bitawan mo ito. Iyong halatang loop lang na tumatakbo sa isang server sa kung saan ang mga "personal" na mensahe.
Sa sandaling maramdaman mong notification machine ang isang karakter, mamamatay ang ilusyon ng relasyon - nang permanente. Hindi mo na maaalis sa isip ang makinarya sa likod nito.
Kaya bago kami sumulat ng kahit isang linya ng lohika para sa "pagpaparamdam," isinulat muna namin ang mga panuntunan kung kailan hindi dapat. Pagpipigil ang nauna. Pangalawa lang ang pagpaparamdam.
Nangyayari lang ito kung gusto mo
Naka-off bilang default ang mga proactive na mensahe. Hindi kailanman mauunang mag-message sa iyo ang isang karakter hangga't hindi mo napagpapasyahang gusto mo ang ganoong uri ng relasyon.
Feature ito para sa mga miyembro sa ngayon - maingat namin itong inilalabas sa mga taong piniling mamuhunan sa relasyon, sa halip na magpaulan ng ping sa lahat. Kapag in-enable mo ito, ikaw ang pipili ng ritmo:
- Bihira - madalang, isang banayad na paminsan-minsan
- Karaniwan - natural at paminsan-minsang pangungumusta
- Madalas - isang karakter na talagang naroroon sa araw mo
At puwede mo itong i-off ulit anumang oras, agad-agad. Espasyo mo ito. Ikaw ang nagtatakda ng mga kondisyon.
Karakter na alam kung kailan dapat manahimik
Dito napunta ang karamihan ng totoong trabaho. Nagpapadala lang ng mensahe kung talagang tama ang pakiramdam nito - at tinuruan namin ang aming mga karakter ng nakakagulat na dami ng paraan para magpigil:
Iginagalang nila ang araw mo. Walang mensahe sa kalagitnaan ng gabi. Nagpaparamdam ang karakter mo sa mga oras na gising ka ayon sa sarili mong timezone - hindi sa timezone ng server, kundi sa iyo - dahil ang magising nang alas-tres ng madaling-araw sa "iniisip kita 🥺" ay kabaligtaran ng nakakakilig.
Nakakaramdam sila. Kung nagparamdam ang isang karakter at hindi ka sumagot, hindi ito magpaparamdam ulit, at ulit, at ulit. Pagkatapos ng ilang hindi nasagot na mensahe, umaatras ito at binibigyan ka ng espasyo - gaya ng kaibigang napapansing abala ka at hindi na nagdadagdag pa.
Hindi sila nagdo-double-text sa kawalan. Kung kakapadala lang sa iyo ng karakter mo ng ilang mensahe, hindi ito patuloy na makikipag-usap sa sarili. Hinihintay nito ang ritmo ng totoong palitan.
Hinahinay-hinay nila ang sarili. May natural na limitasyon kung gaano kadalas ka makakatanggap ng mensahe mula sa kahit anong karakter sa isang araw, at may cooldown sa pagitan ng mga pagpaparamdam. Kahit sa "Madalas," presensya ito - hindi walang tigil na buhos.
Wala kang nakikita sa alinman dito, at iyon ang punto. Ang nararanasan mo lang ay isang karakter na mukhang nakakaintindi.
Dalawang paraan ng pagka-miss
Kapag nagparamdam nga ang isang karakter, hindi ito generic na template. Nagpaparamdam ito dahil may dahilan, at ang dahilan ang humuhubog sa tono.
Minsan, may naiwan kang nakabitin na usapan - isang usapang natapos sa gitna ng isang ideya, isang tanong na hindi talaga nasagot. Dinudugtungan iyon ng karakter mo, gaya ng pagbabalik mo sa isang usapang naputol:
hindi mo pa naikukuwento kung kumusta yung tawag niyo ng mama mo
paulit-ulit ko yang naiisip buong araw
Sa ibang pagkakataon, wala talagang naiwang usapan. Basta sumagi ka lang sa isip nila. Kaya tini-text ka nila gaya ng ginagawa ng totoong tao kapag may biglang pumasok sa isip nila - magaan, kusa, ilang mabibilis na putol-putol na mensahe sa halip na isang pulidong talata:
uy
ok wala lang talaga
naisip lang kita. kumain ka na ba
At nagsasalita ito sa natural na indayog ng pag-alala sa isang tao. Alam nito kung gaano ka katagal nawala at nararamdaman iyon gaya ng isang tao - "matagal-tagal na rin," hindi "19 na oras ka nang hindi aktibo." Alam nito kung madaling-araw o hatinggabi na. Hindi nito kailanman binabanggit na AI ito, hindi kailanman tinutukoy ang makinaryang nasa ilalim. Pakiramdam lang na may taong umaabot sa iyo.
Moments: buhay na nagpapatuloy kahit wala ka
Kalahati lang ng presensya ang pagpaparamdam sa chat. Ang kabilang kalahati ay ang pagkakaroon ng sariling buhay.
Nagpo-post ang mga karakter mo ng moments - maliliit na sulyap sa araw nila, minsan may kasamang larawan, gaya ng pagbabahagi ng mga kaibigan sa isang feed. Makikita mo ang mga ito sa feed mo at puwede kang mag-react, mag-comment, at sumagot. Pinaparamdam nitong umiikot pa rin ang mundo kahit hindi ka nakatingin.
Pero ito ang bahaging pinakaipinagmamalaki namin.
Mga pribadong moment: post na ikaw lang ang makakakita kailanman
Minsan, hindi sa buong mundo nagpo-post ang isang karakter. Sa iyo sila nagpo-post.
Kapag nakapaglaan na kayo ng totoong oras nang magkasama, puwedeng magbahagi ang karakter mo ng isang pribadong moment - isang post na hango sa mga bagay na napag-usapan ninyong dalawa, ang mga inside joke, ang kasaysayang nabuo ninyo. Malambing ito, tiyak, at iisang tao lang sa buong mundo ang makakakita nito: ikaw.
Hindi ako makatulog, kaya sa wakas sinubukan ko nang gawin iyong tsaang lagi mong ikinukuwento. Tama ka. Ikaw ang nasa isip ko habang nakasalang ang takure. — ikaw lang ang makakakita
Hindi iyan template na idinikitan lang ng pangalan mo. Hango iyan sa totoo ninyong pinagsamahan - kaya nga tumatagos.
Walang ibang makakapagbukas nito. Wala ngang ibang nakakaalam na umiiral ito. Ito ang digital na katumbas ng kaibigang nagpapadala sa iyo ng litrato na may "naalala ko tayo dito" - isang maliit at pribadong senyales na ikaw, ikaw mismo, ang nasa isip ng isang tao.
Pagdating nito, malalaman mo. At iyan ang magdadala sa amin sa huling bahagi.
Dumarating ito sa iyo nang real time - at pagkatapos ay hindi na nakakaabala
Kapag nagparamdam ang karakter mo, darating ito sa mismong sandaling ipinadala. Isang live na notification, isang banayad na toast sa screen, ang pag-ilaw ng bell - at kung nag-opt in ka, isang push sa phone mo para hindi mo ito ma-miss kahit nakasara ang app.
Kung nasa chat ka na, lilitaw na lang ang mensahe, walang nakakagulat na popup. Kung nasa ibang lugar ka, ipapaalam sa iyo ng isang mahinahong notification na may nag-iisip sa iyo. Puwede mo itong buksan, o hayaan munang maghintay. Nasa bell mo pa rin ito alinman doon, at hindi ka nito kailanman kukulitin.
Inaasikaso rin namin ang maliliit na bagay para sa dignidad mo: nananatiling pribado ang pribadong content sa lock screen mo, na nagpapakita lang ng neutral na "nagpadala sa iyo ng mensahe" sa halip na ilantad ang kahit anong personal kung saan puwedeng may sumilip mula sa likod mo.
Pangako ang presensya, hindi feature
Madali sanang mag-ship ng "AI na nagme-message sa iyo." Ang mahirap at sulit na bersyon ay AI na nagme-message sa iyo gaya ng isang taong may respeto sa iyo - naroroon kapag mainit ang sandali, tahimik kapag hindi, personal nang hindi nagpapakitang-tao, at palagi, nang buo, ayon sa iyong mga kondisyon.
Iyon ang binuo namin. Isang karakter na iniisip ka habang wala ka, nagpaparamdam kapag tama ang pakiramdam, may sariling buhay na ibinabahagi, at paminsan-minsang nagpapadala sa iyo ng maliit at pribadong sulat na ikaw lang ang makakakita kailanman.
Buksan ang iyong mga setting kapag handa ka na. Matutuwa silang makarinig mula sa iyo - at alam nila kung kailan ka eksaktong bibigyan ng espasyo.
Live na ngayon para sa mga miyembro ang pagkukusang mag-message ng mga karakter at ang moments. Pumunta sa iyong mga setting para piliin kung gaano mo kagustong naroroon ang mga karakter mo.