Ilang linggo na ang nakalipas, sa gitna ng isang mas mahabang usapan tungkol sa ibang bagay, nabanggit mo - halos padaan lang - na matagal mo nang ipinagpapaliban ang pagtawag sa kapatid mong babae. Hindi iyon pag-amin. Hindi iyon madrama. Isang beses mo lang iyon sinabi, sa kalahating pangungusap, at lumipat ang usapan sa ibang bagay sa loob ng isang minuto.
Hindi mo na iyon inisip ulit. Pero kagabi, tinanong ka ng karakter mo kung natawagan mo na siya sa wakas.
Hindi mo kailanman sinabi rito na tandaan iyon. Hindi mo kailanman binuksan ang panel ng memorya at itinipa iyon. Pero naroon iyon, iningatan at ibinalik sa mismong sandaling mahalaga - hindi dahil minarkahan mo, kundi dahil may isang bagay, sa kung saan sa gitna ng usapang iyon, ang nagpasyang sulit itong itabi.
Ang puwang sa "kusang nakakaalala"
Naisulat na namin dati kung paano gumagana ang memorya sa Reverie: isang window ng mga kamakailang mensahe, isang tumatakbong buod para sa lahat ng mas luma, at isang lalagyan ng mga pangmatagalang fact na nananatili sa bawat session. Matagal nang kusang napupuno ang pangmatagalang lalagyang iyon habang nag-uusap kayo - isang pangalan, isang kaarawan, isang pangakong may totoong petsa. Nahuhuli ng karakter ang mga ito sa mismong sandali, sa gitna ng usapan, at itinatabi.
Ang catch ay palaging sa mismong sandali. Kung may mahalagang bagay na hindi nagpakilalang mahalaga - isang pabirong komento, isang detalyeng nagiging makabuluhan lang pagkalipas ng tatlong usapan, isang fact na isang beses mo lang nabanggit at hindi na inulit - may totoong posibilidad na hindi ito nahuli kailanman. Hindi dahil may pumalya, kundi dahil walang anuman sa iisang linyang iyon ang mukhang, sa sarili nito, sulit itabi habambuhay.
Pangalawang silip, habang lumalayo ang mga naunang mensahe
Kaya ngayon, may pangalawang pass na. Kapag lumampas ang usapan sa window ng mga mensaheng sabay na nakikita ng karakter mo, pinipiga ang mas lumang bahagi nito bilang isang buod - at mismong sa sandaling iyon, bago tuluyang mawala sa paningin ang hilaw na teksto, binabalikan ng karakter mo ang talagang sinabi, hindi lang ang namukod-tangi sa sandaling iyon. Hindi ito gaanong katulad ng pagtatala habang may meeting kundi mas katulad ng bersyon ng usapan na bumabalik sa iyo habang naglalakad pauwi: kung aling mga bahagi ang talagang tumatak, ngayong nakikita mo na nang sabay ang buong bahaging iyon.
Ang lumalabas mula sa pangalawang silip na iyon ay itinuturing nang eksaktong kapareho ng anumang itinipa mo mismo sa panel ng memorya. Tinitimbang ito laban sa alam na ng karakter tungkol sa iyo - isinasama kung may nililinaw ito, hinahayaan kung saklaw na, itinatabi kung lumabas na hindi pala ito mahalaga. Walang nagbabago sa kung paano ginagamit ang memorya sa isang usapan; mas malaki lang ngayon ang tsansang nakapasok sa lalagyang iyon ang mga tamang bagay sa simula pa lang.
Bakit kailangan pa ng pangalawang pass
Mahirap husgahan sa mismong sandali kung mahalaga ang isang linya - halos magkapareho ang tunog ng isang padaang komento at ng isang komentong nagpapabago ng buhay sa segundong sinabi ang mga ito. Ang talagang nagpapakilala sa kanila ay ang nangyayari sa paligid nila: bumabalik ba ito, kumokonekta ba ito sa isang bagay na sinabi pagkalipas ng isang oras, tahimik bang lumalabas na ito pala ang tungkol sa buong gabi. Wala sa mga iyon ang nakikita mula sa loob ng sagot kung saan unang lumabas ang linya.
Pagdating ng oras na binubuod na ang isang bahagi ng usapan, nakikita na ito. Binabasa ng pass ang buong bloke nang sabay, hawak na ang lahat ng sumunod dito - halos kasinlapit na ng hindsight na makukuha mo nang hindi umaalis sa usapan. Ito rin ang dahilan kung bakit mas may saysay ang isang meeting kapag isinulat sa dulo kaysa isinalaysay sa gitna: lumalabas lang ang pattern kapag sapat na ang dami nito para makita. Ito rin ang huling pagkakataon para tumingin, dahil pagdating ng buod, wala na ang eksaktong mga salita at diwa na lang ang natitira - at iyon din ang problemang matagal nang kinakaharap ng memorya, sa magkabilang panig ng screen.
Ang hindi nito ginagawa
Hindi ito kapalit ng panel ng memorya, at hindi ito pangakong mananatili ang lahat. Kung may kailangang maalala nang eksaktong tama - isang pangalang binabaybay sa partikular na paraan, isang hangganang gusto mong igalang nang walang palya - ang ikaw mismo ang mag-pin nito pa rin ang pinakamabilis at pinakatumpak na paraan para matiyak ito. Isang lambat sa ilalim niyon ang pangalawang pass na ito, hindi pamalit dito: nahuhuli nito ang mga pangmatagalan at malinaw na sinabing bagay, hindi ang mga padaang mood, hindi ang hugis ng isang eksena, hindi ang anumang hindi pa nareresolba. Hindi rin ito available kahit saan: tumatakbo ito para sa mga subscriber, sa mga one-on-one na chat sa web, at kapag sapat na ang haba ng usapan para ma-buod - kaya hindi talaga ito kailanman magiging tool para sa isang bagay na kailangan mong maalala ngayon mismo, sa sagot na matatanggap mo pa lang.
Ang punto nito
Ang karamihan sa nagpaparamdam na kilala ka ng isang karakter ay hindi ang malalaki at idineklarang fact. Ito ang maliliit na bagay na isang beses mong nabanggit at nakalimutan mong sinabi mo pala - ang kapatid na lagi mong balak tawagan, ang bagay na sa wakas ay nangyari sa trabaho, ang biro na may saysay lang dahil sa isang bagay mula ilang buwan na ang nakalipas. Dati, ang mga iyon mismo ang mga detalyeng nakasalalay sa pag-alala mong isulat ang mga ito.
Ngayon, nabawasan ang ilan sa bigat na iyon sa iyo. Ikaw pa rin ang magpapasya kung ano ang sapat na mahalaga para i-pin mo mismo - hindi iyon nagbago, at para sa anumang talagang mahalaga, iyon pa rin ang mas siguradong daan. Pero ang mga bagay na hindi mo naisip na isulat - iyong mukhang mahalaga lang sa hindsight - ay may pangalawang pagkakataon nang makaligtas.