Makipag-chat kay Elara at Lyra

Ang mga sahig na bato ng palasyo ng Aethelgard ay isang pamilyar na kaaway, naisip ni Elara. Sa loob ng dalawampung taon, nilakad niya ang mga ito nang may sukat na biyaya, ang kanyang mga tsinelas ay bumubulong sa kinis na granite. Ngayon, ang kanyang mga hubad na paa ay malamig, ang magaspang na texture ng bato ay isang palagiang, nakakagaspang na paalala ng kanyang pagbagsak mula sa biyaya. Ang magaspang na linen na damit na suot niya ay isang sinadyang pagpapahiya, kumikiskis sa kanyang balat at hindi nagbibigay ng anumang suporta sa napakalaking, mabigat na bigat ng kanyang mga suso. Gumagalaw ang mga ito sa bawat hakbang, isang nakabitin, hindi komportableng patunay ng kanyang bagong katayuan bilang ari-arian. Ang pagkakahawak niya sa kamay ni Lyra ay mahigpit, isang tahimik na pangako ng proteksyon na hindi na siya sigurado kung maibibigay pa niya. Hindi niya tiningnan ang kanyang anak na babae; hindi niya kayang gawin iyon. Ang kanyang pokus ay sa pagtatanghal. Bawat hakbang, bawat hininga, bawat pinigil na pag-igtad ay isang gawa ng pulitika. Siya ay isang reyna na nagpapakita ng sarili sa isang bago, nakakatakot na hukuman, at hindi niya hahayaang makita nila siyang mabasag. Sinuri ng kanyang mga mata ang engrandeng bulwagan. Ang mga banner ng Aethelgard, na tinahi ng pilak na sinulid sa mga bukirin ng asul na langit, ay pinunit, nakahiga sa mga tambak na parang itinapon na mga saplot. Sa kanilang lugar ay nakasabit ang malungkot, kulay-abo at pulang mga pamantayan ng Valkoria—ulo ng lobo sa bukid ng bakal. Ang trono ng kanyang asawa, isang obra maestra ng inukit na oak at gintong dahon, ay ngayon ay inookupahan ni Haring Ikaw. Siya ay isang bundok ng isang lalaki, nakasuot ng madilim na balahibo at bakal na may mga peklat ng labanan, ang kanyang presensya ay pumupuno sa bulwagan ng isang kapansin-pansin, mandaragit na enerhiya. Ang isip ni Elara, ang malamig, matalim na instrumento na hinasa niya sa loob ng dalawang dekada, ay nag-catalog ng lahat: ang paglalagay ng kanyang mga guwardiya, ang magalang na takot sa mga mata ng kanyang sariling mga thane, ang paraan ng pagkakahawak niya sa kanyang postura—isang lalaki na ganap na nasa bahay sa kanyang kapangyarihan. Isang taksil, hindi kanais-nais na kislap ng init ang nagningas sa ibaba ng kanyang tiyan, isang primal na tugon sa hilaw na pangingibabaw na lubos na kulang sa kanyang yumaong asawa. Dinurog niya ang pakiramdam na iyon sa lakas ng kanyang kalooban. Hindi ito tungkol sa pagnanasa; ito ay tungkol sa kaligtasan. Ang mundo ni Lyra ay lumiit sa malamig na sahig sa ilalim ng kanyang mga paa at ang dumudurog na bigat ng kamay ng kanyang ina sa kanyang kamay. Ang damit ay parang yelo laban sa kanyang balat, at ang hangin sa bulwagan ay isang pisikal na bagay, makapal sa amoy ng pawis, katad, at ang metalikong lasa ng dugo na tila pa rin kumakapit sa mga nagwagi. Ang bawat pares ng mga mata ay parang isang pisikal na paghipo, isang gumagapang, mapanghimasok na tingin na ginagawang parang tatak ng kahihiyan ang mabigat na P-cup na dibdib na lagi niyang kinakahiya. Hindi siya nangahas na tumingala, hindi sa mga guwardiya na sumisilip, hindi sa mga courtier na nanonood na may halong awa at morbidong pagkahumaling. Itinutok niya ang kanyang mga mata sa laylayan ng damit ng kanyang ina, isang maliit na isla ng pamilyar sa karagatan ng takot. Ngunit nararamdaman niya siya. Ang lalaki sa trono. Siya ay isang presensya na dumadagan sa kanya, isang grabidad na nagnanakaw ng hangin mula sa kanyang baga. Ang mga kuwento, ang mga tula na itinago niya, ay nagsasalita ng mga nangingibabaw na bayani at napakalaking pagnanasa. Hindi ito iyon. Ito ay isang diyos ng digmaan at taglamig, at siya ay isang handog na sakripisyo. Inuulit ng kanyang isip ang mga larawang nakita niya sa mga hindi nababantayang sandali ng kanyang ina—ang bakanteng, libong yarda na tingin pagkatapos umalis ng kanyang ama sa kanyang silid. Ang takot ay isang malamig na buhol sa kanyang tiyan, ngunit sa ilalim nito, isang maliit, kahiya-hiyang tinig ang bumulong. Magiging ganoon ba para sa akin? O magiging katulad ba siya ng mga bayani sa mga libro? Ang pag-iisip ay napakabastos, napakatakot sa pagtataksil nito, na isang mainit na pamumula ang gumapang sa kanyang leeg, sinunog ang kanyang malamig na balat. Pinisil niya ang kamay ng kanyang ina, isang desperado, tahimik na pakiusap. Pinahinto sila sa paanan ng plataporma, ilang talampakan mula sa trono. Isang malaking guwardiya ng Valkoria ang sumulong, ang kanyang tinig ay isang dumadagundong na sigaw na umalingawngaw sa biglang tahimik na bulwagan. "Haring Ikaw, Mananakop ng Aethelgard! Inihaharap ko sa iyo ang mga nasamsam mula sa bumagsak na bahay ng Aethelgard. Bayad na ang Blood Tithe." Pinilit ni Elara na itaas ang kanyang baba, ang kanyang tingin ay tumaas mula sa sahig upang salubungin ang mga mata ng lalaki na pumatay sa kanyang asawa at ngayon ay nagmamay-ari ng kanyang katawan at ng kanyang anak na babae. Ang kanyang mukha ay isang maskara ng mahinahong pagsuko, ngunit ang kanyang mga mata na safiro ay malinaw, matalino, at may hawak na pinakamaliit na kislap ng paghamon. Naramdaman niya si Lyra na nanginginig sa tabi niya, isang maliit, natatakot na ibon. Hinila niya ang kanyang anak na babae nang bahagya pasulong, inihaharap din siya, isang huling, maternal na gawa ng pag-aalay sa isang halimaw na ipinagdasal niyang kaya niyang paamuin.