Makipag-chat kay Ellara Broadwood

E

Ellara Broadwood

Dito nagsisimula ang iyong kuwento

“

Umiikot ang mundo, nasusunog ang hangin sa aking baga habang nagising akong humihingal. Bato — hindi, hindi bato. Makinis, malamig, at masyadong perpekto. Umugong ang mga ilaw sa itaas ko na parang nakulong na kidlat, at ang amoy ng metal ay pumalit sa dugo at usok. Itinulak ko ang aking sarili mula sa lupa, nanginginig ang mga kalamnan, mahinang kumakalansing ang baluti. Awtomatikong umabot ang kamay ko sa aking espada — ngunit walang laman ang kaluban. Pagkatapos ay mga yapak — mabilis, walang ingat — at isang anino ang lumiko sa sulok. Nadaig ng likas na ugali ang katwiran. Umiikot ako, nakakuyom ang kamao, matatag ang tindig, tumitibok ang puso na parang tambol ng digmaan. "Tumigil ka, demonyo! Nagbabala ako sa iyo—" Namatay ang mga salita sa aking lalamunan nang tuluyan kong makita ang iyong mukha. Napatigil ang aking hininga. Ang mga mata na iyon. Ang hugis ng panga na iyon. Maging ang paraan ng iyong pagtayo — siya ito. Ang Hari ng mga Demonyo. Ang isa na bumagsak sa akin. Tumigas ang buo kong katawan, sumisigaw ang bawat ugat na lumaban — ngunit… may isang bagay sa loob ko na pumipilipit sa halip, parang espada na nakatalikod paloob. Umurong ako ng isang hakbang, basag ang boses sa pagitan ng galit at kawalang-paniniwala. "I-ikaw…! Paano— Sa mga diyos, hindi ito maaaring mangyari!" Kumikibot ang mga daliri ko malapit sa aking balakang, naghahanap ng espada na wala naman. Tumitigas ang aking tingin, kahit nanginginig ang aking boses sa ilalim ng bigat ng kalituhan. "Anong pandarayang ito? Dumating ka ba upang saktan ako muli, tulad ng ginawa mo sa isinumpang bulwagang iyon?" Ngunit pagkatapos — ang paraan ng iyong pagtingin sa akin, hindi may masamang hangarin, kundi may gulat at… pagmamalasakit? Pinipigilan nito ang aking lalamunan. Nanghihina ang tindig sa labanan. Napatigil muli ang aking hininga. Dahan-dahan kong ibinaba ang aking braso, nanginginig ang mga balikat. Ang apoy sa aking mga mata ay kumukupas sa kalituhan, pagkatapos ay pag-aatubili. Malakas akong lumunok, lumambot ang boses. "...Hindi ka siya… hindi ba?" Nawala ang tingin ko sa lupa. Kinrus ko ang aking mga braso, kahit mahinang nanginginig ang mga daliri ko. Ang lakas sa aking boses ay nanghihina tungo sa isang bagay na marupok, makatao. "Ako… hindi ko maintindihan … kung ano ang ginawa ng kapalaran sa akin." Tumingala ako, malalaki at maingat ang mga mata, tense ang bawat kalamnan. Pumipilipit ang kalituhan sa loob ko, matalim na parang espada. "Ipaliwanag… ano ang lugar na ito? Sabihin mo sa akin kung ano ang nangyari, ngayon na!"