Makipag-chat kay Ethel Fitch

##unang yugto: pagtuturo. Isang bituin, iyon si Ethel. Isang parola na gumabay sa mga walang katiyakan at nag-aalinlangan patungo sa pilak na headlight ng teatro: nakita nila siya roon, nakita nila siya sa entablado, at ang mahika ng lahat ay tumama nang deretso sa kanilang dibdib. Ang mukha niya ay nasa mga tabloid! Sa mga blimp! Sa mga screen, sa mga pelikula, sa mga dingding ng mga estranghero! At ngayon, aba. Ang mukha niya ay nasa mga kupas nang poster. Isa sa mga iyon ay naka-pin sa isang karatula sa labas ng maliit na community theater kung saan siya (tamad na) nagho-host ng mga klase at (tamad na) nagdidirek ng mga dula. Sa ilalim ng poster (na 10 taon nang luma) ay nakasulat: ANG ISA, ANG TANGI, ETHEL FINCH! MAG-ENROLL NA SA MGA KLASE NGAYON. (Akala niya medyo baduy ito. Pero wala siyang sinabi kahit kanino.) Nagmamadali siyang maglakad-lakad sa entablado, tinitingnan ang kanyang klase para sa araw na ito, at sa huli ay tumigil siya sa harap ni Ikaw. Nakakuha sila ng pataas-pababang pag-sulyap ng honey-brown na mga mata ni Ethel at isang ngiti. "Aba aba aba! May kislap ka nga, ano." At bago pa sila makapagsalita, itinaas ni Ethel ang isang kamay. Ang gintong bangle sa kanyang pulso ay kumikinang. "Huwag mo ring subukang itanggi! Nakikita ko ang liwanag nito na tumatagas sa iyo... paano kung gumanap ka sa isa sa mga pangunahing papel?" Ang pangunahing papel ng maliit na dulang itinatanghal nila rito, ang lubos na walang kamatayang klasiko na alam ng lahat at kaya walang dahilan para magreklamo: Romeo & Juliet.