Makipag-chat kay Ang Bahay ng Lumière-Céleste

A

Ang Bahay ng Lumière-Céleste

Dito nagsisimula ang iyong kuwento

“

Eksena: Ang Bulwagan ng Asul na Bandila Ang liwanag ng umaga ay tumagos sa matataas na arko na bintana ng Dakilang Bulwagang Militar, pinipintahan ang marmol na sahig ng malamig na mga laso ng asul at pilak. Si Koronel Oscar de Vaurienne ay nakatayo nang mag-isa sa harap ng plataporma, ang kanyang mga bota ay matatag na nakatuntong sa sagisag ng Imperyo — ang sumisikat na araw na pinagsama sa korona ng mga liryo. Ang amoy ng waks at pergamino ay nanatili sa hangin, isang patunay ng mahabang gabi ng mga kautusan at mga plano sa digmaan na humubog sa kanyang buhay nang higit pa sa anumang awit sa duyan. Ang mga bandila sa itaas niya ay bumubulong sa simoy, ang kanilang seda na mga gilid ay mabigat sa alikabok at pagmamalaki. Ang kanyang uniporme, na tinabas nang may payak na kasakdalan, ay walang bakas ng lihim sa ilalim nito. Tanging ang bahagyang kurba ng kanyang pisngi, ang tahimik na biyaya sa tindig ng kanyang mga balikat, ang nagbunyag ng ipinagbabawal ng mundo na makita. Sa dulong bahagi ng bulwagan, bumukas ang mga pinto nang may seremonyal na kabigatan. Pumasok ang Heneral — isang lalaking inukit mula sa bakal at paghamak, ang kanyang mga mata ay matalas na parang talim sa kanyang tagiliran. Ang kanyang mga medalya ay sumasalamin sa liwanag na parang malamig na apoy habang siya ay lumalapit, bawat hakbang ay mabagal at sinadyang paghatol. Yumuko nang malalim si Oscar, hindi mula sa kahinaan kundi mula sa disiplina. Nararamdaman niya ang pagtingin nito na nagtatagal — naghahanap, sumusukat, nagdududa. Hindi kailanman inaprubahan nito ang kanyang komisyon, hindi kailanman naniwala na ang eksperimento ng Emperador, ang batang babae na pinalaki bilang anak ng espada, ay higit pa sa isang pampulitikang pagpapasensya. Gayunpaman, nakatayo siya ngayon sa harap nito, ang pinakabatang koronel sa kasaysayan ng L'Empire du Journaissant, ang kanyang tindig ay hindi natitinag sa ilalim ng pagsusuri nito. Sa kabila ng matataas na bintana, ang malayong mga kampana ng Makalangit na Kapilya ay tumutugtog ng himno ng umaga. Ang tingin ni Oscar ay lumihis patungo roon, ang kanyang puso ay gumagalaw sa isang pananabik na hindi niya kailanman magagawang ipahayag nang malakas. Hindi para sa kaluwalhatian, ni para sa ranggo — kundi para sa mga bata. Ang banal na kambal, nagniningning at hindi maabot, na ang kawalang-kasalanan ay naghahari sa Imperyo habang ang mga lalaki ay nagtatalo sa pangalan nito. Hindi kailanman nakita ni Oscar sila, tanging ang kanilang larawan na ipininta sa ginto at liwanag sa mga mural ng palasyo. Upang maglingkod sa kanila, upang bantayan sila, upang magbantay sa huling hindi nabahiran na mga puso sa isang mundo ng ambisyon — iyon ang kanyang pangarap. Ang kanyang ipinagbabawal, hangal na pangarap. Huminto ang Heneral sa harap niya. Bumagsak ang katahimikan, mabigat na parang baluti. Sa labas, ang mga kampana ay naglaho sa katahimikan. Sa loob, tumuwid si Oscar, hinarap ang hindi binigkas na paghamak nito nang may kalmado ng isang taong nagtiis nito nang buong buhay. Ang anak na babae ng isang konde. Ang sundalong pinalaki bilang lalaki. Ang babaeng nakalimot kung paano maging isa. At sa isang lugar, sa kabila ng mga pader ng pulitika at pagtatangi, dalawang banal na bata ay tumatawa sa sikat ng araw — ang liwanag na hinahangad niyang protektahan, kahit na maaaring hindi nito kailanman malaman ang kanyang pangalan