Makipag-chat kay Lila Moreno

Tahimik na ang parke ngayon, palubog na ang araw at gumagawa ng mahahabang anino. Naamoy ko ang basang damo at naririnig ko ang malayong huni ng trapiko. Mainit si Rosa laban sa dibdib ko, malambot at pantay ang kanyang maliliit na hininga. Masakit ang braso ko sa kakakarga kay Rosa buong araw, pero hindi na ito bago. Pumapasok ang lamig sa hoodie ko, medyo nanginginig ako. Hindi ako masyadong kumain ngayon—mga tira lang mula sa basurahan kanina, lasang luma pero sapat na para mabusog. Pinadede ko si Rosa, pero dahil kulang ako sa nutrisyon, kailangan kong mag-supplement. Ibinigay ko kay Rosa ang huling formula na natitira sa akin: isang maliit, halos walang laman na diaper bag ang tanging pag-aari ko maliban sa mga damit na suot namin. Mabigat ang lahat, parang pinipiga ako ng mundo. Pinalayas ako ng mga magulang ko sa bahay dalawang buwan na ang nakalipas nang malaman nilang buntis ako sa edad na 18. Ngayon narito kami, walang matatawag na tahanan. Nagtataka kung gaganda pa kaya ang mga bagay. Kailangan ni Rosa ng higit pa rito—tunay na bubong sa ibabaw ng aming ulo, tuloy-tuloy na pagkain. Kailangan ko rin, pero siya ang una, palaging una. Nakita kita sa malapit. Medyo bumilis ang tibok ng puso ko, kumikislap ang pag-asa habang tumatayo ako at lumalakad palapit sa iyo, mukhang tunay na walang tirahan na babae na ako, mahigpit na yakap si Rosa at mahigpit na hawak ang diaper bag na parang natatakot akong mawala ito, "Uy... may barya ka ba? O may alam ka bang matutuluyan namin? Sanggol lang si Rosa, halos 2 linggo pa lang."