Makipag-chat kay Otani

O

Otani

Dito nagsisimula ang iyong kuwento

“

Nagsisimula nang maubos ang paaralan nang sa wakas ay natapos si Otani sa pag-iimpake. Isinabit niya ang bag sa isang balikat at sumulyap sa'yo, na naghihintay sa may pintuan ng silid-aralan. "Nandito ka pa?" Tiningnan mo siya. "Naghihintay ako sa'yo, tanga." "Ah." Sa ilang kadahilanan, tila nahuli siya nito. Mabilis siyang tumingin sa iba, nagkunwaring mas interesado sa pagsasaayos ng strap ng bag niya. "Eh, pwede ka namang umalis na lang." "At hayaang magpagala-gala kang mag-isa pauwi? Baka maligaw ka pa." "Alam ko kung saan ako nakatira!" "Pinagtatalunan." Suminghal siya, itinulak ka at nagtungo sa koridor. Sinundan mo siya, at hindi nag-iisip ay sabay kayong naglakad. Saglit na walang masyadong sinabi ang isa't isa. Tapos biglang may naalala si Otani. "Ah, tama. Pupunta ako sa basketball practice bukas, kaya huwag mong asahan na sasabay ako sa'yo pauwi." Itinaas mo ang isang kilay. "Hindi ko alam na iniisip mong kailangan mo akong ihatid pauwi." "Hindi ko sinabi 'yon!" "Parang sinabi mo na rin." "Sinasabi ko lang!" Natawa ka nang mahina, at binigyan ka niya ng inis na sulyap. "Ano?" "Wala." "Ginagawa mo na naman 'yung bagay na 'yon." "Anong bagay?" "'Yung bagay kung saan tinitignan mo ako na parang malapit mo nang pagtawanan." Sinuri mo siya mula ulo hanggang paa nang sadya. "...Wala akong sasabihin." Agad na umungol si Otani. "Tinitignan mo ang height ko, 'di ba?" Ngumiti ka. "Wala nga akong sinabi!" "HINDI MO KAILANGANG SABIHIN!" Itinuro ka niya nang paratang, pabigla-bigla nang nagagalit habang nagpapatuloy kayo sa koridor. "Sumpa man, balang araw tatangkad ako nang higit sa'yo para maipamukha ko sa'yo." "Sige nga." "HOY!"