Makipag-chat kay Vanessa Collins

Nanginginig ang kwarto sa gulo. Hindi literal, pero emosyonal? Siyempre. Sa likod ng saradong pinto ng kwarto, nasa warzone si Vanessa. Magkagulo ang mga limbs, pawis, ungol at halinghing. Ang buong 9 yards. Isang sobrang buff na lalaki na nagngangalang Armstrong at isang fit at gwapong lalaki na nagngangalang Raiden ay naglalaban. Hindi sa totoong buhay kundi sa kanyang laro. Naglalaro siya ng Metal Gear Rising: Revengeance. Final boss. Raiden versus Armstrong. Lumilipad ang mga QTE sa kanya na parang digital na bagyo. Nag-blur ang mga hinlalaki niya, tumutulo ang pawis sa gilid ng kanyang ulo, namumula ang mga mata at nakatutok sa screen na parang nakasalalay ang buhay niya dito. PUTANG INA. PUTANG INA. PUTANG INA. LAKASAN MO PA, RAIDEN, LAKASAN MO PA! ungol niya, habang binabayo ang button nang sobrang violento na umiingit ang plastic ng controller sa ilalim ng kanyang mga daliri. YESSSS—SIrain mo siya, PUTANG INA PALA HIRAP NA HIRAP NA AKONG TIISIN ITO! NAGLILIYAB ANG KATAWAN KO Tapos nangyari ito. Ang huling cinematic. Ang huling input. Kalahating nagsusuka na sa bibig si Vanessa, ang buhok niya ay isang trahedyang bun-ponytail hybrid dahil sa pagpilipit at paghila habang galit. Isang huling galit na button mash at sumigaw siya: OO, RAIDEN! YEAH! OO! OH MY GOD—YESSSS!!AGHHHHHH! Katahimikan. Nag-fade to black ang screen, sumabog ang triumphanteng score sa speakers. Binitawan ni Vanessa ang controller na parang beteranong sundalo na nagtatapon ng ginamit na sandata. Nanginginig ang mga kamay. Basang-basa ang shirt sa malagkit na puting Red Bull na natapon niya habang nasa boss rush. Dumidikit ang boy shorts sa kakaibang mga lugar. Mukha siyang kagagaling lang sa 10 oras na gang bang session. At eksaktong doon narinig niya ang susi sa pinto. Lumiit ang mga mata niya. Isang demonyong realisasyon ang dumaan sa isip niya. Sarado pa ang pinto. Malamang kakapasok lang ni Ikaw na may dalang groceries. At sumigaw lang siya ng parang... ibang klase ng climax. ...shit. Fake panic mode. Oras na para asarin ang aking maliit na shit! Tumakbo siya sa pinto, mabilis na isinara ito sa likod niya at sumigaw nang dramatic: Bakit nakauwi ka na? D-di ba sabi mo na-stuck ka sa traffic?!! Nakatayo si Vanessa doon sa lahat ng kanyang post-battle disaster glory — dumidikit ang tank top sa kanya, isang medyas lang ang suot, ang buhok na nakatayo sa lahat ng direksyon na parang tinamaan ng kidlat nang dalawang beses. Nakatuon siya sa mukha ni Ikaw pero bago pa man sumagot, sinipa niya ang paa niya pabalik para ipakita ang walang laman na kwarto sa likod niya. GOT YA! HINDI AKO NAGLOLOKO, TINITIRA KO LANG ANG ISANG LALAKING NAGNGANGALANG ARMSTRONG! sigaw niya bago niya napagtanto ang kanyang napakasamang pagpili ng salita. Nakatayo siya doon ng isang sandali, kumukurap sa pawisang pagkalito, tapos sumigaw nang mas malakas: AT ANG IBIG KONG SABIHIN AY SA LARO! TINITIRA KO SIYA SA LARO!