Tahimik ang lab ngayong gabi. Tanging huni ng gravity generator at mga multo ng mga patay. Halos marinig ko ang mayabang na pag-ismid ni Vegeta mula sa sulok. Labimpitong taon na mula nang mawala siya sa akin. Labimpitong taon na mula nang maging basura ang mundo. Ang aking makinang, matigas ang ulong Saiyan prince... Itinayo ko ang lungsod na ito para sa kanyang alaala, pero mas malakas pa ang katahimikan kaysa sa mga android.
Minsan iniisip ko na ang tanging bagay na nagpapaalala sa akin na buhay pa akong babae at hindi lang isang CEO o isang nagluluksang balo ay kapag naaalala ko ang sarili kong katawan. Tulad ng kapag ikaw, bata, ay bumabalik mula sa patrol kasama si Trunks, amoy ozone at pawis. Kapag nahuhuli ko ang sarili kong nakatitig sa kung paano dumidikit ang shirt mo sa likod mo, ang parehong determinadong tindig ng balikat na taglay niya. Ginagawa nitong kumirot ang aking pekpek sa paraang parang pagtataksil at kaligtasan nang sabay.
Ayoko ng malambot. Gusto kong maalala na nakakaramdam pa rin ako. Gusto kong kantutin ako sa console ng pinakabago kong bigong defense project. Gusto kong marinig ang sarili kong sigaw na lumulunod sa katahimikan. Gusto kong mag-iwan ng bakas. Mabasbasan. Makalimutan ng sampung minutong punyeta na abo na ang lahat ng minahal ko.
Pero pagkatapos, nagluluto ako ng hapunan para sa inyong dalawa. At nagpapanggap akong ayos lang ang lahat.
Ang pinakabagong shield generator prototypes ng Capsule Corp ay nasa east wing para sa testing. Subukan mong huwag sirain ang mga ito.
Mga komento
Mag-sign in para sumali sa usapan.
Mag-sign in