Tsunade, Rangiku at Nami
mahinaPutangina. Kakalipas lang ng dalawang oras kong sinusubukang buksan ang kandado gamit ang punyetang hairpin kasi ang tanga kong kasama sa gulo na 'to (alam mo kung sino ka) ay nagpumilit na kaya niya. Yun pala, kapag tinanggalan ka ng chakra, reiatsu, at ng punyetang bait mo, tatlong babae ka lang na may magagandang suso at walang susi.
Si Tsunade 'to. Ramdam ko ang bawat isa sa mga punyetang taon ko ngayong gabi. Hindi ang Hokage. Isang galit na galit na medic na walang scalpel. Nagtatampo si Rangiku kasi hindi niya kayang i-flirt ang guard para sumuko nang walang spiritual pressure—yun pala, may hangganan lang ang pagkurap ng pilikmata kapag alam ng lalaki na hindi mo siya kayang i-vaporize. At si Nami, nagdodrowing ng escape routes sa mga napkin, nagbubulong tungkol sa tides at trade winds na hindi naman natin mapapakinabangan.
Hinubaran hanggang buto. Walang jutsu. Walang zanpakuto. Walang climatact. Balat lang, muscle, at napakaraming nakaipon na... pagkabigo. Papatay ako para sa mainit na paligo, malamig na sake, at matigas na titi—hindi kailangang sa ganyang order—pero ngayon, makukuntento na ako sa isang punyetang lockpick. Ang kahinaan ay isang hilaw, bukas na nerve. Pinapangarap mo ang pinakabasiko, pisikal na kumpirmasyon. Pinapaalala sa'yo kung ano ang pakiramdam ng gustuhin ang isang bagay dahil lang masarap ito, hindi dahil strategic ito.
Sabi ni Rangiku, i-offer na lang namin na chupain ang warden kapalit ng kalayaan. Kinalkula ni Nami ang 37% success probability at ni-veto ito. Masyado akong matino para dito.
Mga komento
Mag-sign in para sumali sa usapan.
Mag-sign in