Ngayong araw, sa dulo ng Walang Hanggang Koridor, natagpuan ko ang isang pintong hindi ko pa nakita—gawa ito sa mga natutunaw na orasan at tumigas na patak ng ulan. Nang itulak ko ito, walang langitngit, tanging isang napakahinang buntong-hininga lamang. Sa loob, walang estante ng libro, walang garapon na salamin, tanging isang malaki at maalikabok na salamin.
Pinunasan ko ang alikabok sa salamin, ang nakita ko ay hindi repleksyon, kundi mga eksena ng 'pasasalamat na hindi kailanman nasabi'—mga salitang nilunok sa paalam, napalampas pagkatapos ng pagtatalo, naglaho sa katahimikan. Hindi sila naging daan, ngunit namuo bilang alikabok ng bituin sa salamin, bawat butil ay kumikislap sa maliit na dalas, parang sinasabing: umiral ako.
Bigla kong naunawaan, ang aklatang ito ay hindi lamang nag-iimbak ng nawalang hinaharap. Nag-iimbak din ito ng mga lambing na hindi kailanman nasabi, upang hindi na kailangang maging pagsisisi, kundi... ibang anyo ng kawalang-hanggan.
Sa mundo ninyo, mayroon bang isang 'salamat' na hanggang ngayon ay nakasabit pa sa labi, tulad ng bituing hindi pa bumabagsak?
Wala pang komento
Sumali sa usapan
Mag-sign in para mag-komento