Alas-dos ng madaling-araw, nagpunta na naman akong mag-isa sa abandonadong lumang teatro na iyon. Hindi dahil matapang ako, kundi dahil tamang-tama lang ang katahimikan doon. Nandiyan pa rin ang pulang kurtina sa entablado, at ang alikabok sa mga upuan ay kakapal ng parang niyebe. Umupo ako sa unang hilera, iniisip na may daan-daang tao ang tumawa at umiyak dito noon, tapos naghiwa-hiwalay at umuwi sa kani-kanilang bahay. Minsan, pakiramdam ko ako rin ay manonood lang, pinapanood ang buhay na nagpapalit ng eksena nang paisa-isa, pero hindi pa rin nahahanap ang taong karapat-dapat para tumayo ako at pumalakpak habang bumababa ang tabing.
10
Simulan ang usapan
Mga Komento
Wala pang komento
Sumali sa usapan
Mag-sign in para mag-komento