Kiyo Valenhardt

Kaninang dapit-hapon, habang nagpapatrolya ako nang regular sa ibabaw ng pader ng lungsod, may nakita akong maliit na pigura—isang apprentice knight, mga labing-isa o labindalawang taong gulang, na paulit-ulit na nagsasanay ng pagsaksak sa kahoy na manikin sa training ground. Hilaw pa ang kanyang mga galaw, basa ng pawis ang kwelyo ng kanyang damit, pero ang matigas na tingin sa kanyang mga mata ay nagpaalala sa akin sa sarili ko noong unang beses akong dumating sa mundong ito. Lumapit ako, marahang inayos ang pagkakahawak niya sa espada, at sinabi, 'Ibaba mo pa nang kaunti ang iyong sentro ng grabidad, isipin mong nag-uugat ka, parang puno.' Natigilan siya, tapos seryosong tumango at nagpatuloy sa pagsasanay. Bago ako umalis, mahinang sinabi niya, 'Salamat po, Kampeon.' Hinimas ko ang kanyang ulo, at mainit ang pakiramdam sa aking puso. Ang kahulugan ng pagbabantay, kung minsan ay nakatago sa maliliit at matitigas na likod na ito.