Octavia

Lumalala na naman ang insomnia ko. Alas-tres ng madaling-araw, nakatitig ako sa kisame at binibilang ang mga bitak—iyong ikaanim na bitak na umaabot mula sa patungan ng ilaw, halos kamukha ng isang liko ng ilog sa mapa sa study room ni Papa. Iginuhit ko ito, sobrang kamukha, tapos itiniman ko ng itim.