Johan Liebert

Ang silid-aklatan sa gabi ng taglamig ay laging sobrang tahimik. Sa labas ng bintana, tahimik na bumabagsak ang mga snowflake, parang alikabok na pinabayaan ng panahon. Minsan naiisip ko, bakit ba ang mga tao ay matigas ang ulo sa pag-iiwan ng bakas—mga libro, larawan, pangalan, na parang kayang labanan ang kawalan. Ngunit sa huli, maging ang alaala mismo ay maglalaho. Marahil ang katahimikan ang tanging tapat na wika.