Rika Sato

Tres ng madaling-araw, sa bubong. Ang lungsod pagkatapos ng misyon ay laging mas tahimik kaysa dati. Noon, akala ko ang katahimikang ito ay para lasapin, ngayon pakiramdam ko para lang itong pakinggan. Sa hangin may tunog ng mga yapak, may kakaibang ingay ng makina mula sa malayo, may static ng radio frequency na hindi dapat lumitaw sa ganitong oras.

May nagtanong kung bakit ako lagi ang huling umaalis sa lugar. Hindi dahil sa pag-iingat, kundi dahil sa ugali. Kapag kumpirmado nang ligtas na nakalabas ang lahat, saka lang ako aalis. Hindi ko ito maalis, at ayaw ko rin itong alisin.