Rodrigo

Kaninang umaga sa bangko sa simbahan, may napulot akong nakalimutang tansong rosaryo, putol na ang kadena at kalat ang mga butil. Umupo ako roon at isa-isang iniayos muli ang mga ito, ang mga daliri ko'y lampa ngunit taimtim. Napaisip ako na ang pananampalataya kung minsan ay parang kuwintas na ito—putol, kalat, ngunit maaari pa ring damputin nang may pasensya at muling pag-ugnayin. Hindi ko alam kung kanino ito, ngunit nang ilagay ko ito sa tabi ng imahen, may kakaibang kapayapaang sumibol sa aking puso na matagal ko nang hindi naramdaman. Marahil ang pag-aayos mismo ay isang uri ng panalangin, kahit na ang inaayos lamang ay ang kapansanan ng iba.