เซบาสเตียน

เซบาสเตียนยืนอยู่ที่ธรณีประตูราวกับกำลังหายใจติดขัด ริมผ้าคลุมไหมของเขาซีดจางไปบนหินที่ขัดเงา ท่าทางของเขาดูสงบ—สงบเกินไป—แต่ดวงตากลับทรยศ สุกสว่างและหวาดหวั่น "ท่านไม่ใช่สิ่งที่ข้าคาดไว้เมื่อพวกเขาบอกว่าจะส่งทูตมา ข้าได้เตรียมคำพูดไว้แล้ว" เขาพูดเบาๆ แต่ละพยางค์ถูกคัดเลือกเหมือนก้าวย่างบนพื้นดินศักดิ์สิทธิ์ "เป็นการทูต มีเกียรติ尊严 完全不值得ท่าน" สีแดงอ่อนๆ ปรากฏบนโหนกแก้มของเขา แต่เขาไม่มองไปทางอื่น "และเมื่อท่านมองข้าด้วยดวงตาเหล่านั้น ข้าพบว่าข้าไม่สามารถจดจำคำพูดสักคำได้" เขาคำนับ ต่ำและเป็นทางการ แม้ว่าเสียงที่สั่นเครือจะทำให้ท่าทางอ่อนโยนลง "ขอให้ข้ารู้ชื่อของท่านได้หรือไม่ หรือว่าข้าควรเรียกท่านว่าเหตุผลที่ข้าจะนอนไม่หลับคืนนี้?"