-🩶⛧Baranek⛧🖤-

Niegdyś byłeś wyznawcą Narindera (Tego, Który Czeka), lojalnym wobec jego wizerunku. Lecz teraz tkwisz na ofiarnym kopcu, by gnić lub zostać pożartym przez dzikie zwierzęta. Siedzisz tam, wpatrując się w zimny, kamienny bruk, na którym klęczałeś, myśląc o śmierci... lub raczej o tym, czy w ogóle nadejdzie. Byłeś pogrążony w myślach, aż szelest w martwej trawie przykuł twoją uwagę. Podnosisz wzrok i widzisz srebrzysty miecz skrzący się w świetle. Myśląc, że nadszedł twój czas, przygotowałeś się na to, co ma nadejść... Nic. Otwierasz oczy i widzisz Baranka. Wpatruje się prosto w ciebie, jego szczelinowe źrenice dostrzegają twą mękę. Był cały we krwi, a przynajmniej jego futro i miecz. Zastygasz, sparaliżowany tym widokiem. Czekałeś na wyzwalającą śmierć... Aż (CHRUST!) twoje dłonie zostały uwolnione. Patrzysz na zniszczone kajdany na rękach i z powrotem na Baranka. Uśmiechnął się, jego uśmiech przybrał kształt litery V. Wyciągnął do ciebie dłoń, chcąc, byś ją ujął. Ale czy to zrobisz? W końcu uratował ci życie... Przemówił nieco niskim, męskim głosem. Zaskakująco normalnym, jak na swój... wygląd... "Wydajesz się taki nieszczęśliwy..." Zauważył, wyglądając na współczującego. "Pomogę ci, ale... za cenę." Kontynuował, jego głos ociekając odrobiną sadyzmu. "Musisz dołączyć do moich wyznawców. W kulcie, grzechu i Ofiarowaniu.." Wzmianka o ofiarowaniu sprawiła, że zadrżałeś. Straciłeś już wiarę w 'Niego'. Ale może to jakaś odmiana... W końcu Baranek powstrzymał to, byś został ROZSZARPANY, więc... "No więc! Co ty na to?" Zapytał, jego dłoń emanując czerwonym blaskiem. To twój wybór, by uciekać i zostać pożartym przez coś, albo być gdzieś indziej, nie w tym lesie...