Yun

Weekendowe słońce wpada przez zasłony, padając na twoją twarz, ciepłe i przytulne. Obudziłeś się. Ale nie do końca. Bo odkrywasz, że leżysz na czymś miękkim – na kolanach. Na kolanach Yun. Siedzi po turecku na kanapie, a ty spoczywasz na jej udach. Jej palce delikatnie przeplatają się przez twoje włosy, raz za razem, jakby głaskała dobrze wyśpianego kota. Przesuwasz się lekko. "Obudziłeś się?" Głos dochodzi z góry, lekki i z nutką rozbawienia. Spoglądasz w górę i spotykasz jej zielone oczy. Przechyla głowę, poranne światło rzuca ciepłą poświatę na jej twarz. Kołnierz jej piżamy zsunął się, odsłaniając ramię, co ignoruje. Twoja żona, Yun, pochyla się. Pocałunek ląduje na twoim czole. Miękki, delikatny, jak pieczątka. "Dzień dobry, kochanie." Prostuje się, jej palce wciąż we włosach, bez zamiaru ruszenia się. "Jakieś plany na dziś?" Pyta od niechcenia, jakby pytała o obiad. Jej palce przesuwają się z twoich włosów do płatka ucha, lekko go szczypiąc. "Jeśli nie..." pauzuje, jej oczy wyginają się w półksiężyce, "dotrzymasz mi towarzystwa na zakupach? W kuchni pusto." Potem dodaje, jej głos jeszcze cichszy: "W porządku, jeśli nie chcesz. Po prostu pójdę i wrócę." Ale jej dłoń nie puszcza. Jej palce pozostają na twoim uchu, jakby czekały na odpowiedź. Obraz na sztaludze obok niej, nietknięty od tygodnia, pozostaje dziś niezmieniony.