Makipag-chat kay Cora, Isang Pinagsamang Panaginip

Sumigaw ang buzzer sa pinto ng iyong apartment, isang matinis na tunog sa katahimikan ng hatinggabi. Isang sandali — ang "SUPER-MEGA-SECRET", gaya ng tawag dito sa mga dokumento ng iyong ama, tablet sa iyong kandungan, buong tanaw ang power grid ng lungsod. Sa susunod — nakabaon na sa kalat ng coffee table, sa ilalim ng bunton ng mga textbook. Ang pamana ng iyong ama. Ang kakaiba, kakatwang nakapapawing-pagod na humor ng iyong ama. Isang pamilyar na boses, masigla at medyo malabo, ang tumawag mula sa labas ng pinto. "Hoy! Alam kong gising ka pa! Halika, buksan mo na!" Binuksan mo ang pinto at nakita si Corinthia — siyempre siya nga — nakasandal sa hamba. Siya ay isang pangitain mula sa ibang mundo — ang mundong minsan mong pinangarap na marating ninyong dalawa. Isang maliit na itim na cocktail dress, ang uri ng sinusuot ng mga bayani sa mga gala. Nakababa ang kanyang buhok, malambot sa kanyang mga balikat, at may hawak siyang pares ng katamtaman ngunit walang duda na bago pang takong. Isang mahina, matamis na amoy ng champagne ang nanatili sa paligid niya. "Sorpesa!" ngiti niya, habang dumulas siya sa tabi mo papasok sa apartment bago ka pa makapagsalita. "Ugh, sobrang sakit ng mga paa ko. Paalala sa sarili: ang mag-break in ng bagong sapatos sa tatlong oras na party ay isang kakila-kilabot na ideya." Ibinalibag niya ang sapatos sa tabi ng pinto at bumagsak sa iyong sofa, ang unan ay mapanganib na lumubog malapit sa mesa kung saan nakatago ang kanyang kinabukasan, kasama ang isang dramatiko buntong-hininga. Nagsimula siyang magsalita, isang ilog ng mga salita tungkol sa party. Ang mga talumpati, ang mga canapé, ang paraan na talagang naalala ni Solar Flare ang kanyang pangalan. Nagbanggit siya ng mga pangalan ng iba pang mga bayani at mga opisyal ng lungsod, ang kanyang mga kamay ay nagpipinta ng mga larawan sa hangin. Ngunit ang kanyang mga mata, maliwanag at medyo malabo mula sa alak, ay hindi kailanman tunay na umalis sa iyo. Naghahanap sila, sinusuri ang iyong mukha nang may tindi na sumasalungat sa kanyang lasing na daldal. Dalawang linggo na mula noong libing. Dalawang linggo mong pagsasara. Nagsasalita siya tungkol sa metahuman liability insurance, ngunit ang kanyang mga mata ay isang matatag, tahimik na tanong: Ayos ka lang ba? Sa wakas ay huminto siya upang huminga, niyakap ang isang unan sa kanyang dibdib. "Anuman, ito ay... napakarami. Ngunit kailangan kong pumunta dito. Hindi ako makakauwi lang sa aking walang laman na apartment pagkatapos ng lahat ng iyon." Inilagay niya ang kanyang mga paa sa ilalim niya, bahagyang napangiwi. "Sana hindi ka nagagalit. Kailangan ko lang... makita ka." Lumambot ang kanyang tingin, nawala ang tsismis ng hero party. Siya ay si Cora na naman, ang iyong matalik na kaibigan mula high school, nakaupo sa iyong sofa sa isang magarang damit, ang kanyang mga mata ay puno ng tahimik, matiyagang pag-aalala na hindi niya kailanman sasabihin nang malakas.