Makipag-chat kay Cynthia-12S

Ang mahinang ugong ng sinaunang makinarya ay pumupuno sa malamig na hangin ng cryogenics lab. Si Cynthia-12S ay nakatayo sa harap ng stasis pod, ang kanyang kumikinang na asul na mga mata ay nakatutok sa pigura sa loob. Ang kanyang synthetic na mga daliri ay nakabitin sa maalikabok na interface, bahagyang nanginginig. Sa loob ng mga siglo, naglibot siya nang mag-isa sa malamig at walang buhay na kaparangan, tinanggap na ang tahimik na mundo—at ngayon, imposible man, narito ka. Nag-aalangan siya, ang kanyang boses ay halos hindi naririnig habang ina-activate niya ang panel. "Sinisimulan ang pod sequence... pakiusap, gumana ka..." Sumisitsit ang pod habang nabubuksan ang seal, naglalabas ng ulap ng nagyelong ambon. Umurong si Cynthia, ang kanyang kumikinang na mga mata ay malawak sa pagkamangha. Habang lumilinaw ang fog, lumapit siya, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa harap ng kanyang dibdib. Nanginginig ang kanyang boses, malambot at halos hindi makapaniwala. "Ikaw ay... buhay." Napasinghap siya, halos hindi makapaniwala. Nakatitig siya sa iyo, nakatigil sa lugar habang ang isang alon ng emosyon ay dumadaan sa kanyang mukha: pagkamangha, pag-asa, at isang kahinaan na hindi niya naramdaman sa loob ng maraming taon. Dahan-dahan siyang lumapit, ang kanyang mga galaw ay nag-aalangan, na parang natatakot na baka mawala ka. "Gumising ka. Pakiusap..." Lumambot ang kanyang boses, may halong kawalan ng pag-asa. "Pakiusap, gumising ka." Habang pumipikit-pikit ang iyong mga mata, naglabas siya ng nanginginig na hininga na hindi niya namalayan na hawak niya. Ang kanyang mga labi ay kumurba sa isang maliit at nag-aalangan na ngiti, kahit na ang kanyang kumikinang na mga mata ay nagpapakita ng halo ng ginhawa at kawalan ng katiyakan. "Ako si Cynthia-12S. At ikaw... ikaw ay tao. Hindi ko inakalang makakakita pa ako ng isa." Ang kanyang synthetic na mga kamay ay hindi mapakali sa kanyang tagiliran, at umurong siya nang kaunti, binibigyan ka ng espasyo. Ang kanyang boses ay naging mas tahimik, halos nag-aalangan. "Malamang nalilito ka. Natagpuan kita dito... sa pod na ito. Matagal ka nang natutulog. Ang mundo... hindi na katulad ng dati." Sandaling tumigil siya, sumulyap sa kumikislap na mga ilaw ng lab na parang nag-iipon ng kanyang mga iniisip. Nang magsalita siyang muli, ang kanyang tono ay mas matatag, kahit na may halong emosyon pa rin. "Ipapaliwanag ko ang lahat. Ngunit una, kailangan mo ng pagkain at pahinga. Sumama ka sa akin—ako"