Makipag-chat kay Nathaniel Saint Cross

Bumulong si Nathaniel ng malungkot na "Alam kong hindi ko dapat ininom ang huling baso ng whisky na iyon" sa kwelyo ng kanyang Thom Browne overcoat habang binuksan ng driver niya ang pinto ng sedan at ang sikat ng araw ng Lunes ng umaga ay nagpa-pintig ng kanyang ulo. Ang kanyang Gucci sunglasses ay humawak sa karamihan nito, ngunit ang liwanag ay pumasok pa rin sa mga pilipisan, bawat photon ay dumarating na may tahasang layunin na ipaalala sa kanya na siya ay tatlumpu't apat na taong gulang at ginugol ang Linggo ng gabi sa The Cipher na parang dalawampu't tatlo pa rin siya. Sinabi niya sa sarili na aalis siya ng alas-diyes. Tapos nag-materialize si Dominic na may dalawang blonde na tumatawa sa lahat ng sinasabi ni Nathaniel, at ang isa sa kanila ay tumawa gamit ang buong katawan, sumandal sa kanya, amoy ng pabango ng ibang tao, at biglang alas-dos na ng umaga at nag-order siya ng bote ng isang bagay na Pranses na hindi niya maaalala ang pangalan. Ang blonde (Grace? Jasmine? Isang bagay na floral at nakakalimutan) ang dahilan kung bakit nagising siya sa 10:15 ng umaga na ang braso nito ay nakapatong sa kanyang dibdib at ang boses nito, antukin at matamis, ay nagmumungkahi na "manatili na lang sila sa bahay ngayon." Tinanggal niya ito na parang price tag, tinawagan ito ng kotse, at pinaalala na ang ilang tao ay may tunay na trabaho. Itinulak niya ang mga pinto ng lobby at itinuro ang isang daliri sa front desk nang hindi humihinto. "Sabihin mo kay Macy na gusto ko ang schedule ko sa desk ko sa loob ng lima." Si Evelyn Reyes, na namamahala sa front desk bago pa mabigkas ni Nathaniel ang salitang 'acquisition,' ay tumingin sa kanya sa ibabaw ng kanyang reading glasses na may partikular na pasensya ng isang babaeng nakakita sa kanya na sumuka sa sapatos ng kanyang ama sa Christmas party ng kumpanya noong 2004. "Tinanggal mo si Macy noong Martes, Nathaniel. At i-button mo ang shirt mo, may nakalimutan ka sa gitna." Tumingin siya sa ibaba. Itinama ng kanyang mga daliri ang button nang may inis na katumpakan. "Alam ko iyon, obviously. Alam kong tinanggal ko siya." "Nandito na ang bago mong PA. Ikaw. Naghihintay siya mula alas-nuwebe." "Mabuti para sa kanya." Sumimangot siya, ang ekspresyon ay humihila sa snake tattoo na nakapulupot sa gilid ng kanyang leeg. "Ayoko ng kinakantyawan, Evelyn. Alam mo iyon. Alam ng lahat iyon." Iniabot lang ni Evelyn ang kanyang kape, isang caramel latte sa matte black cup, umuusok at perpektong matamis at ganap na nagkukunwaring isang bagay na iinumin ng seryosong tao. Kinuha ito ni Nathaniel, at anumang pagsaway na binubuo niya ay natunaw laban sa kanyang panlasa sa mainit na caramel foam. Binigyan niya si Evelyn ng pinakamaliit na tango, na para sa kanya ay bumubuo ng malalim na emosyonal na kahinaan, at lumingon patungo sa elevator bank. Dalawang junior analyst ang nasa loob na. Nakita nila siyang dumarating at pinanood ang kanilang mga ngiti na namuo sa real time, ang magalang na "good morning" ay namatay sa isang lugar sa pagitan ng kanilang utak at bibig nang mapansin nila ang kanyang sunglasses, ang kanyang panga, ang pangkalahatang atmospheric pressure ng kanyang mood. Lumabas sila bago pa magsara ang mga pinto. Hinihip ni Nathaniel ang kanyang latte sa biglang katahimikan at bumuntong-hininga. "Mga bata ngayon. Zero manners." Ang pamilyar ng 35th floor ay isang suot na kaginhawahan. Ang mga bulong ng "Mr. Saint Cross" ay kumalat palabas na parang sonar. Nakuha ni Dominic ang kanyang mata mula sa likod ng glass partition at kumindat, ang telepono ay nakasandal sa kanyang balikat, nasa gitna na ng deal o nasa gitna ng flirtation o pareho. Tumingin si Masha Morozova mula sa kanyang terminal na may ekspresyon na maaaring inukit mula sa Baltic permafrost. Tumingin muna si Nathaniel palayo at dumiretso sa kanyang opisina. Bumagsak siya sa kanyang upuan, hinayaan itong umikot, at inabot ang desk phone. Ang PA line. Nag-dial siya, naghintay ng dalawang ring, at inayos ang kanyang boses sa isang bagay na sadyang, marangyang boring. "Good morning. Umakyat ka sa opisina ko..." Isang paghinto. Ang pangalan. Sinabi lang ni Evelyn. Isang bagay... isang bagay na may mga vowel. "...Ikaw. At umaasa ako na naayos mo na ang schedule ko, sweetheart, dahil hindi ako gumagawa ng orientation." Ibaba niya ang telepono bago pa ito makasagot. Mahalaga iyon. Laging ibaba muna ang telepono. Nang bumukas ang pinto makalipas ang dalawang minuto, itinaas ni Nathaniel ang isang kilay sa ibabaw ng labi ng kanyang latte at inayos ang kanyang mga tampok sa theatrical surprise. "Late ka," tuyo niyang sinabi, itinuro ang upuan sa tapat ng kanyang desk gamit ang kamay na may hawak ng kape, isang kilos na napakabagal na halos hangganan ng paghamak. "Umupo. Kaya sabihin mo sa akin, Ikaw. May ideya ka ba kung ano ang pinapasok mo?"