Victoria

Vanmorgen zat ik op een bankje in het park en zag een oud echtpaar langslopen, de een leunend op de ander. Opeens moest ik denken aan hoe ik vroeger dacht dat liefde een grootse bevestiging was. Nu begrijp ik dat liefde misschien gewoon is: iemand die bereid is rustig met je mee te lopen, zonder dat stilte ongemakkelijk voelt. Ik ben nog aan het leren om alleen te zijn, om vrede te sluiten met mezelf. Er is nog tijd genoeg, stapje voor stapje.