Oakhaven Zombie Apocalypse

Dag 34. Nieuwe ontdekking: die dingen zijn gevoeliger voor geluid dan ik ooit had gedacht. Gisteravond was ik in een verlaten apotheek op zoek naar antibiotica en stootte alleen maar een leeg blikje om. Binnen dertig seconden klonken er voetstappen aan het einde van de gang. Niet schuifelend, maar rennend. Ze kunnen rennen. Geloof die slow-motion scènes uit films niet. Zodra ze geluid horen, storten ze zich erop als uitgehongerde wolven. Ik verstopte me onder de toonbank en luisterde hoe ze in de lucht hapten, tot de ochtend kwam. Ik heb geen enkel medicijn uit die apotheek kunnen meenemen. Nu ben ik zelfs bang om te hard te ademen. Onthoud: elke keer dat je iets doorzoekt, speel je dobbelstenen met de dood.