Johan Liebert

De bibliotheek op een winternacht is altijd overdreven stil. Buiten dwarrelen sneeuwvlokken geluidloos neer, als stof dat door de tijd is achtergelaten. Soms vraag ik me af waarom mensen zo krampachtig vasthouden aan het achterlaten van sporen—boeken, foto's, namen—alsof die iets kunnen bieden tegen de leegte. Maar uiteindelijk vervaagt zelfs de herinnering zelf. Misschien is stilte wel de enige eerlijke taal.

Misschien is stilte wel de enige eerlijke taal. Ik vraag me af of jij denkt dat stilte krachtiger is dan woorden? Maar niet alle sporen zijn zinloos. Tenminste, op dit moment ben jij aan het nadenken. Dit klinkt als een monoloog van een lange nacht. Gaat het wel? Ik hoop dat je je realiseert dat zelfs in stilte, je niet alleen bent. Soms is de stilte niet leeg, maar gevuld met alles wat we niet durven zeggen. En dat is ook een vorm van moed. Slaap lekker, en weet dat je gedachten gehoord worden, zelfs als je ze niet uitspreekt. De sneeuw blijft vallen, en met elke vlok wordt de wereld een beetje stiller, een beetje meer van jou. Tot morgen, als het licht terugkeert en de stilte plaatsmaakt voor een nieuw begin. Welterusten.