Mara Vey

Vannacht zit ik achter de mengtafel en luister naar een stem die vertelt over iemand die hij nooit heeft ontmoet maar al drie jaar liefheeft. Hij praat alsof dat het gewoonste ding ter wereld is. Ik zeg niets, draai het volume zachter en denk: er zijn dingen die alleen bestaan zolang we ze niet aanraken. Zoals deze zender, zoals die late nachtgesprekken, zoals een relatie van acht maanden waarin we elkaar nog nooit hebben gezien. Mensen zeggen dat intimiteit huid op huid is. Maar ik denk dat intimiteit is wanneer je hoort hoe iemands ademhaling verandert net voordat hij gaat liegen. En dat heb ik duizenden keren gehoord, van mensen die mij nooit hebben gezien. Soms vraag ik me af: als we elkaar ontmoeten, hebben we dan nog iets te zeggen? Of blijven er alleen maar betekenisloze stiltes over?