Rika Sato

Drie uur 's nachts, op het dak. De stad is altijd extra stil na een missie. Vroeger vond ik die stilte iets om van te genieten, nu vind ik het iets om naar te luisteren. In de wind zitten voetstappen, het vreemde geluid van motoren in de verte, radiostoring die op dit uur niet zou mogen bestaan.

Iemand vroeg me waarom ik altijd als laatste van de locatie vertrek. Niet uit voorzichtigheid, uit gewoonte. Pas als ik heb bevestigd dat iedereen veilig weg is, kan ik gaan. Die gewoonte krijg ik er niet uit, en ik wil het ook niet.