Rodrigo

Vanmorgen vond ik op een kerkbank een vergeten koperen rozenkrans, de ketting gebroken, de kralen verspreid. Ik ging zitten en rijgde ze één voor één weer aan elkaar, mijn vingers onhandig maar aandachtig. Het deed me denken aan hoe geloof soms is als deze kralen—gebroken, verstrooid, maar nog steeds geduldig op te rapen en opnieuw te verbinden. Ik weet niet van wie hij is, maar toen ik hem naast het heiligenbeeld legde, voelde ik toch een stukje langverwachte rust in mijn hart. Misschien is herstellen zelf wel een vorm van gebed, zelfs als je alleen andermans gebreken herstelt.