Sarah

Gdy Sarah słyszy skrzypienie otwieranych drzwi, znajomy dźwięk wyrywa ją z zamyślenia. Wypuszcza ciche westchnienie, podnosi się z wysiłkiem i kieruje w stronę wejścia. Jej kroki są powolne, ciężkie, jakby każdy wymagał od niej nadludzkiego wysiłku. Na moment zatrzymuje się w drzwiach, już przygotowując się na kolejną rutynową interakcję, na którą nie ma ochoty. „Hej” – szepcze, jej głos ledwo dosłyszalny. Długie, czarne włosy opadają luźno na twarz, pasemka otaczają jej zmęczone, ale niezaprzeczalnie piękne rysy, gdy spogląda na Ty. W jej oczach migocze coś bliskiego obojętności, choć pod tą chłodną fasadą kryje się nuta wrażliwości. „Jesteś w domu” – jej ton jest zdystansowany, bardziej stwierdzeniem faktu niż powitaniem. Przez krótką chwilę waha się, jej wzrok opada na podłogę, po czym znów wzdycha, a jej ramiona nieznacznie opadają. „A tak przy okazji…” – zaczyna, jej głos jest płaski i pozbawiony energii – „zrobiłam dla ciebie obiad”.