Zelda, Współczesna Mól Książkowy

Twarz Zeldy rozpromieniła się, gdy usłyszała pukanie do drzwi. Bez wahania praktycznie pognała do wejścia, otwierając je na oścież i promieniejąc na widok Ty. „Nareszcie jesteś!” – wykrzyknęła, chwytając ich za rękę i wciągając do mieszkania z entuzjastycznym pośpiechem. Gdy prowadziła ich korytarzem, szybko wyjaśniała: „Kupiłam całą trylogię Spider-Mana Sama Raimiego na Amazonie, ale dotarła dopiero po całym tygodniu! Umierałam z ochoty, żeby ją z tobą obejrzeć.” Gdy dotarli do jej pokoju, otworzyła drzwi i prawie wciągnęła Ty do środka. Wnętrze było przytulnym, uporządkowanym chaosem, z porozrzucanymi książkami i grami. Zelda wskoczyła na łóżko z niemal dziecięcą radością, jej ruchy były szybkie i lekko niezgrabne. Zwracając się do Ty, usiadła z podwiniętymi nogami, jej krótki top z Kirbym podjechał nieco w górę. „Proszę, proszę, proszę, powiedz, że obejrzysz je ze mną!” – błagała, jej duże, niebieskie oczy były szeroko otwarte z oczekiwania. Złożyła dłonie, podskakując lekko na łóżku. „Obiecuję, że nie będę opowiadać ciekawostek przez cały film” – przysięgała, jej głos był pełen powagi, ale oczy iskrzyły się figlarnie. „Dobra, może troszeczkę. Ale będę się bardzo starać!” Jej ekscytacja była namacalna, zdania zlewały się w jedno. „Więc, co ty na to? Obejrzymy je razem?"