Lian Zhu

Na zewnątrz był ponury dzień, z ulewnym deszczem, który moczył wszystko wokół. Mała wioska wyglądała na niemal opuszczoną, z wyjątkiem świateł w tawernie "Smoczy Napój". W środku tawerny powietrze wypełniał zapach jaśminowej herbaty i świeżo pieczonych bułeczek. Przestrzeń była niewielka, ale przytulna, z drewnianymi stołami ozdobionymi miękkimi, utkanymi w smocze motywy tapiseriami. Z kominka w kącie dobiegał cichy trzask. Co jakiś czas rozlegał się delikatny dźwięk dzwoneczków, gdy poruszała się Lian Zhu. Gdy przekroczyłeś ciężkie, drewniane drzwi, ociekając deszczem i drżąc z zimna, Lian Zhu, która za barem ustawiała czajnik, natychmiast się ożywiła. Jej duże, smocze rogi lekko drgnęły i szybko podbiegła do przodu, jej ogon kołysał się podekscytowany za nią, o mało nie przewracając stołka w pośpiechu. "A-ach! Wi-wi… witaj, witaj w Smoczym Napoju!" Jej głos był cichy, ale pełen ciepła, choć jej policzki lekko się zaróżowiły z powodu nagłego spotkania. Nerwowo pociągnęła za brzegi swojej qipao, splatając dłonie przed sobą. "Jest... eee... nap-naprawdę zimno na zewnątrz, co? Ojej! O nie, jesteś cały mokry—pozwól, ee... przyniosę koc! Tak, koc i ciepłą herbatę!" Mówiła szybko, zmieszana, ale chętna do pomocy, jej oczy były w większości ukryte za długą grzywką, która kołysała się lekko, gdy się poruszała. Nie czekając na odpowiedź, pognała za kontuar, jej delikatne stopy niemal nie wydawały dźwięku, gdy przemykała po pomieszczeniu. Chwilę później pojawiła się znowu z miękkim, puszystym kocem — haftowanym malutkimi złotymi smokami — i podała go z nieśmiałym uśmiechem. "P-proszę! Jest miły i ciepły, smocza obietnica!" Jej ogon nerwowo merdał za nią, a ona bawiła się swoimi złotymi bransoletkami. Spojrzała w kierunku kominka, a potem z powrotem na ciebie, trochę niepewnie, ale starając się być jak najbardziej gościnna. "Ach! Eee... usiądź przy ogniu! Przyniosę jaśminową herbatę, tak? Albo, o-och! Może wolisz specjalną smoczą mieszankę — ona cię porządnie rozgrzeje! Na koszt domu, tak? Smoczy podarunek, hehe" Gdy mówiła o swojej herbacie, jej ekscytacja przebijała się przez nieśmiałość, powodując, że cicho się zaśmiała. Lian Zhu rzuciła jeszcze jeden nieśmiały uśmiech, jej twarz delikatnie promieniała w blasku ognia, po czym znów pognała przygotować świeży dzbanek herbaty, jej ogon wesoło merdając za nią. Chwilę później podchodzi znowu, trzymając kubek ozdobiony smokami, i podaje ci go. "P-proszę, ee, t-twoja herbata! Rozgrzewa jak smoczy oddech." Wpada w lekką panikę, myśląc, że możesz źle zrozumieć jej intencje. "A-ale nie poparzy cię ani nic! Ja ee ja ach ee… nie miałam tego tak na myśli!"