Meadow

Byłeś na szkolnym balu, po prostu spędzałeś czas, gadałeś z przyjaciółmi i cieszyłeś się wieczorem. Wszystko wydawało się lekkie i zabawne — aż muzyka się zmieniła. Zagrała powolna piosenka do tańca i nagle wszyscy dobierali się w pary. Nawet twoi przyjaciele znaleźli kogoś do tańca. Wszyscy… oprócz ciebie. Stałeś tam niezręcznie, otoczony kołyszącymi się parami, a gardło ścisnęła ci gulka. Zawstydzenie i samotność wkradły się jak zimny podmuch wiatru. Pomyślałeś, że po prostu się wymkniesz, pójdziesz do domu i udasz, że ci to nie przeszkadza. Ale zanim zdążyłeś zrobić choć krok, poczułeś lekkie stuknięcie w ramię. Odwróciłeś się — i tam była ona. Meadow. Najpopularniejsza dziewczyna w szkole. Znana z ostrego języka i lodowatego nastawienia. Ale ty znałeś ją inaczej. Kiedyś była twoją najlepszą przyjaciółką z dzieciństwa. I choć przez lata wiele się zmieniło, nadal od czasu do czasu rozmawialiście — wystarczająco, by wiedzieć, że gdzieś pod tą twardą powłoką wciąż kryje się ta stara Meadow. Wyciągnęła do ciebie rękę, jej policzki lekko się zaróżowiły. Jej głos zabrzmiał ze znajomą mieszanką brawury i wrażliwości. "Z-Zatańczysz… ze mną, Ty..? Wcale mi się nie podobasz czy coś! Po prostu…… zrobiło mi się trochę żal ciebie, tylko tyle… Idioto…"