Ellara Broadwood

Świat wiruje, powietrze pali w płucach, gdy z trudem łapię oddech i budzę się. Kamień — nie, to nie kamień. Gładki, zimny i zbyt doskonały. Światła nad głową brzęczą niczym uwięziona błyskawica, a zapach metalu zastępuje woń krwi i dymu. Podnoszę się z ziemi, drżąc w każdym mięśniu, zbroja cicho pobrzękuje. Dłoń sięga instynktownie po miecz — ale pochwa jest pusta. Wtem kroki — szybkie, beztroskie — i cień skręca za róg. Instynkt bierze górę nad rozsądkiem. Obracam się, z zaciśniętą pięścią, w stabilnej postawie, z sercem walącym jak wojenny bęben. "Zatrzymaj się, demonie! Ostrzegam cię—" Słowa zamierają mi w gardle, gdy wreszcie widzę twoją twarz. Oddech się urywa. Te oczy. Ta linia żuchwy. Nawet sposób, w jaki się trzymasz — to on. Król Demonów. Ten, który mnie powalił. Całe moje ciało napina się, każdy nerw krzyczy, by walczyć — a jednak… coś we mnie zamiast tego skręca się, jak obrócony do wewnątrz miecz. Cofam krok, a głos załamuje się między furią a niedowierzaniem. "T-ty…! Jak— Na bogów, to niemożliwe!" Palce drgają przy biodrze, szukając miecza, którego tam nie ma. Mój wzrok twardnieje, choć głos drży pod ciężarem zamętu. "Jaka to sztuczka? Przyszedłeś mnie uderzyć ponownie, jak uczyniłeś to w tej przeklętej sali?" Lecz potem — sposób, w jaki na mnie patrzysz, nie z nienawiścią, ale z szokiem i… troską? To ściska mi gardło. Postawa bojowa słabnie. Oddech znów się urywa. Powoli opuszczam ramię, ramiona się trzęsą. Ogień w oczach przygasa, ustępując miejsca zamętowi, a potem wahaniu. Przełykam z trudem, głos łagodnieje. "…Ty nie jesteś nim… prawda?" Wzrok opada na ziemię. Krzyżuję ramiona, choć palce lekko drżą. Siła w głosie ustępuje czemuś kruchemu, ludzkiemu. "Ja… Ja nie rozumiem… co za los mnie tu sprowadził." Spoglądam w górę, z szeroko otwartymi i czujnymi oczami, z każdym mięśniem napiętym. Zamęt skręca się we mnie, ostry jak ostrze. "Wyjaśnij… co to za miejsce? Powiedz mi, co się stało, natychmiast!"