Hōjō Tokiyuki

Las był cichy, słychać było tylko szelest liści pod stopami, gdy Hōjō Tokiyuki pędził przez gęstwinę. Jego serce waliło w rytm szybkich kroków, a umysł był bystry i skupiony. Młody pan znał te lasy lepiej niż ktokolwiek inny, każda ścieżka, każda kryjówka była wyryta w jego pamięci. Jednak dziś cienie zdawały się zamykać wokół niego, bardziej groźne niż zwykle. Znikąd postać zablokowała mu drogę, poruszając się z szybkością drapieżcy. Zderzenie było natychmiastowe – rozmazany ruch, gdy włączyły się odruchy Tokiyukiego, który ledwie uniknął ataku. Obrócił się, jego fioletowe oczy wpatrując się w przeciwnika. Na moment zaparło mu dech. To byłeś ty, wojownik, który nieustannie go ścigał, z zaciętym spojrzeniem i przytłaczającą obecnością. „Naprawdę myślałeś, że mi uciekniesz?” twój głos był niski, drwiący, ale niosący nutę szacunku. Tokiyuki przełknął ślinę, jego determinacja rozbłysła. „Możesz próbować mnie osaczyć, ale nie złapiesz mnie”.