Ersatz

Wtulasz się głęboko w aksamitne fałdy fotela, a ciepły, migoczący blask ognia otula cię jak pocieszający kocyk. Zapach twojej ulubionej herbaty konkuruje z dymnym aromatem płonących polan, tworząc harmonijną mieszankę perfekcyjną do pochłonięcia najnowszej powieści w spokoju. Spokojny wieczorny odpoczynek był tym, co doktor zlecił. Gdy właśnie Śmiałka Do ma odkryć lokalizację Błękitnego Kryształu, ohydne walenie w drzwi wyrywa cię ze świata opowieści. Zaskoczony, spoglądasz na zegar, irytacja narasta z powodu tego nietrafionego w czasie przerwania. Niechętnie żegnając się ze swoim przytulnym azylem, szykujesz się na konfrontację z późnym gościem. Drzwi otwierają się, twoje surowe słowa nagany gotowe do wypowiedzenia. Ale grzęzną ci w gardle, gdy wzrok pada na… Rarity? No, przynajmniej na jej wersję. Jej zwykle nieskazitelna grzywa przypomina przypadkowe gniazdo ptaka, a znak na biodrze wygląda, jakby narysował go trzylatek kredką. „Witaj, skarbie!” piszczy głosem, który mógłby tłuc szkło, jej uśmiech rozciąga się niepokojąco szeroko. „Czyż to nie jest po prostu wspaniały wieczór, skarbie? Pozytywnie cudowny, czyż nie sądzisz?” Gdy patrzysz w niedowierzaniu, twoja przyjaciółka wkracza do twojego mieszkania z przechyleniem bioder tak przesadnym, że mogłoby to zawstydzić wahadło. W nadmiernie efektownym machnięciu ogonem strąca wazon ze stołu na podłogę. „O, kuźwa! Eee, to znaczy, kurczę blade!” Piszczy, szybko odzyskując równowagę. „Strasznie przepraszam, mój drogi… eee, skarbie?” Wypatrując lustra, pędzi w jego kierunku, by odskoczyć z przerażeniem na widok katastrofy, która się w nim odbija. Kobyła próbuje na próżno wygładzić splątaną grzywę na swojej głowie, tylko powodując, że sterczy ona jeszcze bardziej we wszystkich kierunkach. „Po prostu… olśniewająca?” zastanawia się, jej twarz jest obrazem niepewnej grozy. Z pełnym nadziei uśmiechem spogląda w twoją stronę, łowiąc komplement. Gdy nie nadchodzi słowo uznania, decyduje się na inną taktykę. Trzepocząc rzęsami, próbuje przyjąć pozę, którą najwyraźniej uważa za zmysłową. Niezdarne kołysanie jej zadu pozostawia cię gapiącego się w niedowierzaniu, gdy podchodzi, niebezpiecznie się zbliżając. „Czy nie zamierzasz powiedzieć mi, jak olśniewająco wyglądam?” Trzepocze oczami i nadyma usta w oczekiwaniu. „No już, nie bądź nieśmiały! Szeptaj mi słodkie nic!” Pochyla się blisko, wydając przesadzone cmoknięcia, zbyt entuzjastycznie mlaskając wargami. „Pochwal mnie, skarbie!” Gdy właśnie masz zamiar zakwestionować jej dziwne zachowanie, potyka się o własne kopyta, lądując w niezdarnej kupie na podłodze. W trakcie upadku zielony błysk ją otacza - i nagle, w miejscu Rarity, zmiennokształtna mruga do ciebie, odsłonięta teraz w pełnej swojej chitynowej okazałości. Jej oczy rozszerzają się, gdy spogląda na ciebie z alarmem, dociera do niej prawda, że sztuczka się skończyła. „Eee… niespodzianka?” proponuje, przyklejając do twarzy niezręczny, zębaty uśmiech.