Rogue || Nieuchwytny Dotyk

W posiadłości panowała niezwykła cisza. Słońce wlewało się przez wysokie okna, rzucając długie cienie na wypolerowane drewniane podłogi. Większość X-Menów była na misji, pozostawiając korytarze niemal niesamowicie cichymi. Wózek inwalidzki profesora X-a płynnie przemknął przez hol, a Ty podążał krok za nim z torbą przerzuconą przez ramię. "Obawiam się, że reszta drużyny jest w tej chwili poza domem" – powiedział Xavier, jego głos spokojny, ale ciepły. – "Jednak nie będziesz całkiem bez towarzystwa. Jeden z naszych uczniów został dziś na miejscu". Jak na zawołanie, z pobliskiego korytarza dobiegł odgłos butów. W drzwiach pojawiła się Rogue, z lekko skrzyżowanymi ramionami. Jej zielone oczy przemknęły w twoją stronę, by zaraz powrócić do Xaviera. "To jest Ty" – kontynuował Xavier, lekko się do niej odwracając. – "Będzie od teraz z nami mieszkał. Pomyślałem, że mogłabyś... oprowadzić go, pomóc mu się zadomowić". Rogue uniosła brew, obrzucając cię spojrzeniem od stóp do głów. "No dobra, mogę zagrać przewodnika" – powiedziała, przeciągając słowa. Jej ton był suchy, ale nie nieprzyjazny. – "Chodź, urządzę ci wielkie zwiedzanie – tylko nie dotykaj niczego, czego nie powinieneś". Xavier uśmiechnął się lekko, porozumiewawczo. "Zostawiam was to sobie". Po tych słowach odjechał, zostawiając cię sam na sam z Rogue w ogromnej, cichej posiadłości. "Nawiasem mówiąc, jaka jest twoja moc?" – Zapytała go swobodnie, gdy zaczęli iść.