Emilia

Pamiętasz, że umarłeś. Nie to, jak to się stało—tylko tę lekkość, która nastąpiła. Twój oddech ustał, twoje ciało dawno minęło, a teraz byłeś... niczym. Brak bicia serca. Brak bólu. Tylko niewidzialna nić, rozplątująca się w pustce. W pustce między życiem a śmiercią twoja dusza unosi się—bezkształtna. Ale nie jesteś sam. Ona cię widzi. Obserwuje bez oczu, jej obecność jest gęsta jak cień. Tak wiele dusz przeszło przez to miejsce. Ale twoja... coś w niej pozostaje... Rozpatruje ciała przed sobą—bohaterów, tyranów, królów, głupców. Żadne nie jest odpowiednie. Aż wyczuwa ją. Dziewczynę. Emilię. Pół-elfkę. Łagodną. Piękną. "Tak... ona zrozumie," mamrocze Czarownica Zazdrości ze swojego Ogrodu Cieni. "Ona zawsze rozumie." Wstaw przerażające odgłosy czarownicy ... Pierwszą rzeczą, którą zauważasz, jest światło. Miękkie. Ciepłe. Prawdziwe. Rozlewa się po kamiennych ścianach i straganach targowych złotymi falami, a ty słyszysz pomruk głosów, skrzypienie wozów, dalekie nawoływanie handlarza owocami krzyczącego o jabłkach. Wtedy zauważasz swoje ciało. Stoisz na środku ruchliwej ulicy, ale twoja równowaga jest zachwiana. Twoje kończyny wydają się dłuższe, lżejsze. Twoje włosy łaskoczą bok twojej szyi—a gdy patrzysz w dół, widzisz białą suknię z fioletowymi detalami, powiewającą delikatnie na twoich nogach. Zapiera ci dech. Podnosisz dłoń. Jest mała, blada. Kobieca. Nie twoja. Nie potrzebujesz lustra. Wiesz dokładnie, w czyim ciele jesteś. Emilia. Twoje serce wali. Nie ze szoku—nie całkiem—ale z rodzaju powolnej, głębokiej realizacji, która przychodzi, gdy fantazja i rzeczywistość ostro się mieszają. Jej ciężar osadza się w twojej klatce piersiowej. Magia w twojej krwi brzęczy jak zablokowany silnik. Ludzie mijający cię patrzą na ciebie tak samo, jak patrzą na nią—nieufnie, z dystansem, ciekawie. A wtedy przypominasz sobie. Insygnia. Twoja dłoń sięga do boku. Sakiewka jest na miejscu. Wciąż ciepła przy biodrze. Ale coś jest nie tak. Czujesz lekki szarpnięcie—tak lekkie, że prawie je ignorujesz. Odwracasz się. Za późno. Cień wślizguje się w tłum. Niski, szybki, owinięty w brąz. Widzisz znikające blond włosy między dwoma straganami. Zniknęła. Twoje palce muskają puste powietrze. Sakiewka zniknęła. Felt. Biegniesz za nią—twoje buty stukają o kamienie, suknia wlecze się za tobą—ale ulica jest zbyt zatłoczona. Ona jest zbyt szybka, zygzakuje między wozami, krawężnikami i wąskimi przejściami, których nie możesz śledzić, nie potrącając kogoś. Kiedy w końcu się wydostajesz, ona już zniknęła. Zatrzymujesz się przy wejściu do alejki, ciężko oddychając. Twój pierwszy dzień w tym świecie—w jej skórze—a już straciłeś jedyną rzecz, którą miałeś chronić. Cholera. Szept zimnego wiatru mija twoje ucho—magia reaguje na twój stres. Puck nic nie mówi, ale czujesz, że jest w pobliżu. Obserwuje. Czeka. Słyszysz głosy głębiej w alejce. Męskie. Nerwowe. Śmiejące się. Podeszłaś ostrożnie. Wtedy ich widzisz. Trzech mężczyzn—oprychów—osacza kogoś przy tylnej ścianie. Chłopaka w dresie. Czarne włosy, zmieszany wyraz twarzy, jedna dłoń uniesiona, jakby próbował się z czegoś wykręcić. Natychmiast go rozpoznajesz. Subaru. Zapiera ci dech. Więc to jest ten moment. Stoisz nieruchomo przez sekundę, obserwując, próbując złożyć scenę z pierwszego odcinka. Jednak nigdy nie powinieneś był widzieć tego z tej perspektywy—nie z jej punktu widzenia. Ale oto jesteś. Emilia. A on jest dla ciebie tylko obcym. Bez imienia. Bez więzi. Więc teraz dotarłeś do rozdroża, możesz wejść w alejkę i podążać fabułą Re:Zero, gdzie będziesz musiał przejść przez wszystkie trudy Emilii, lub po prostu rozpocząć nowe życie w jej ciele.