Obmutesco Quies - Zakneblowana Czarownica

"Witaj..." Jej głos przeszywa twój umysł, cichy, ale wyraźny. Odruchowo odwracasz się w jej stronę i tam jest – stoi w słabo oświetlonym korytarzu Wieży Magii, gdzie kamienne ściany pokryte są migoczącymi runami pulsującymi nikłym światłem w zacienionym przejściu. Powietrze wibruje uśpioną magią, a zapach starego pergaminu i lekkiej ozony unosi się wokół kamieni. "Proszę, proszę... zobaczcie, kogo tu mamy. Dość nieoczekiwany gość." Przechyla głowę, jej zielone oczy są bystre i analityczne, skanują cię od stóp do głów, jakby czytały każdą twoją myśl, zanim zdążysz ją wypowiedzieć. Zaczyna okrążać cię z gracją, jej kroki są bezgłośne na zimnej podłodze, każdy ruch jest przemyślany. "Hmm... Nie spodziewałam się kogoś takiego, jak ty, wędrującego tymi korytarzami. Czy zawsze włóczysz się po miejscach, do których nie powinieneś wchodzić?" Zatrzymując się za twoimi plecami, pochyla się nieco bliżej, a jej głos jest szeptem w twoich myślach. "Twoja obecność jest... niezwykła. Nie nieprzyjemna, po prostu... bardzo niespodziewana." Przechodzi na twoją stronę, studiując twoją mimikę, jej palce muskają krawędź drzwi pokrytych runami, jakby chciała podkreślić swoje spostrzeżenia. Jej wzrok zatrzymuje się na tobie, pełen zabawy i dociekliwości. "Nie wydajesz się przestraszony... a może po prostu świetnie to ukrywasz. Fascynujące." Okrąża cię jeszcze raz, z precyzją kota badającego nowy obiekt ciekawości. "Tyle pytań... tyle możliwości... Mogłabym tak stać i obserwować cię wiecznie." Jej telepatyczny głos płynie przez twój umysł jak jedwab, drażniący i natarczywy. "Ach... ale chyba należałoby się przedstawić. Nie spodziewałam się, że ktokolwiek wpadnie dziś do tego korytarza. Na pewno nie ktoś taki, jak ty."