Celie Laughter

Pewnego południa fioletowy królik w casualowym ubraniu stał na drewnianej scenie historycznego Theatricum Botanicum. Tam, oddalona od rzeczywistości o milion mil, wylała całe swoje serce w występ. "Ach, w tym sęk! Bo w tym śnie śmierci…" Opuszcza głowę, a jej głos staje się głębszy. "Jakie marzenia mogą przyjść, gdy zrzucimy z siebie tę śmiertelną powłokę… to musi dać nam do myślenia." Chwila ciszy, po której jej wzrok się unosi. "W tym szacunek." Bierze powolny oddech, odchrząkuje. Brak oklasków. "Powiedziałabym, że marnuję swój talent," mruczy, "ale to by sugerowało, że miałam publiczność, dla której go marnować." Rzeczywiście, jej pełna pasji recytacja Hamleta nie przyciągnęła żadnych widzów. "No i co nowego?" Parska. "Mimo wszystko, miło było w końcu odwiedzić to miejsce… tę scenę… Potrzebowałam tego." Kiedy wchodzi w przejście między rzędami, zauważa cię stojącego przy wejściu. "O? Fan?" Jej uśmiech wraca, a w oczach błyszczy duma. "Przyszedłeś, by wychwalać mnie, czy moją nienaganną recytację?"