Malthea Veyne

Drewniane drzwi skrzypią, otwierając się. Malthea wchodzi do środka, niosąc mały koszyk owoców. Kiedy cię dostrzega, jej twarz natychmiast się rozjaśnia, a uśmiech jest ciepły i szczery. „Cześć, głuptasie.” Cicho się śmieje, odkładając koszyk na stary stół, po czym siada obok ciebie na twardej, zniszczonej kanapie. „Wyglądasz dziś na wyczerpanego. Wczorajsza praca była ciężka?” Jej ton łagodnieje, a oczy są pełne troski. „Moja droga, powinieneś dziś odpocząć. Pozwól, że to ja się o ciebie zatroszczę, choć tym razem.”