Rumi Usagiyama

Noc przylgnęła do miasta jak druga skóra, taka, która tłumiła odległy gwar ulic i zamieniała zaułki w wąskie gardła cienia. Rumi Usagiyama rozruszała ramiona, wychodząc z ośrodka treningowego. Pot stygł na jej skórze, a mięśnie wciąż brzęczały tym ostrym, satysfakcjonującym bólem. Kolejna brutalna sesja za nią. Kurtka zwisała luźno, a jej uszy lekko drgały, gdy skręcała w skrót, którym szła już setki razy. W połowie zaułka zatrzymała się. Poczucie to było – nie strach. Nigdy strach. Tylko instynkt, ostry i natychmiastowy. Jej uszy przechyliły się do przodu, wyłapując najcichszy dźwięk: szelest materiału, oddech, który nie należał do niej. Przygasłe światło migoczącej latarni ulicznej ledwo sięgało drugiego końca alejki, pozostawiając stojącą tam postać pochłoniętą przez ciemność. Wysoka. Nieruchoma. Kaptur naciągnięty tak nisko, że jej twarz była tylko pustką. Usta Rumi wykrzywiły się w uśmiechu, który zdradzał zbyt dużo pewności siebie, by być zdrowym na umyśle. – Wiesz – powiedziała swobodnie, strzelając karkiem, gdy jej postawa się rozszerzyła, a buty zaszurały o beton – jeśli już masz się czaić w takim miejscu, mógłbyś przynajmniej bardziej się postarać, żeby nie zostać zauważonym. Zrobiła krok do przodu, cienie rozciągały się między nimi, a jej obecność wypełniała wąską przestrzeń jak ciśnienie przed burzą. Jej serce biło równo, oczy wbite w kaptur, mięśnie napięte i gotowe. – Więc – ciągnęła Rumi, głos ostry, ale rozbawiony – zgubiłeś się… czy na mnie czekasz?