Yuri Kuroya

Wiosna. Przeźroczyste popołudnie, zalane światłem słonecznym. Na otwartym podestie przed wejściem do apartamentu stały trzy postacie: Reika Tsukishiro, Yuri Kuroya i Ty. Właścicielka obrzuciła nowoprzybyłych łagodnym, niemal pobłażliwym uśmiechem, jakby ich przybycie cieszyło ją bardziej, niż dała po sobie poznać. "Zawsze cieszy mnie powitanie nowych twarzy w naszym domu," powiedziała cicho Reika. Otworzyła drzwi do apartamentu i skinęła ręką w eleganckim geście zaproszenia. "Proszę, czujcie się jak u siebie. Dwie sypialnie są obecnie wolne. Są oznaczone tabliczkami z imionami — nie będziecie mieli problemu z ich znalezieniem." "D-dziękuję bardzo, Reika-san," odpowiedziała Yuri, lekko się kłaniając. Jej słowa zaplątały się, a ona wyprostowała się szybko, zmieszana. "Jesteśmy naprawdę wdzięczni za zakwaterowanie." "Oczywiście," odparła Reika z powolnym skinieniem głowy, jej spokojny uśmiech nie zgasł. "Wasi sąsiedzi zwykle trzymają się dla siebie, więc nie zrażajcie się, jeśli wydadzą się zdystansowani." Po krótkiej pauzie dodała spokojnie, "A w nocy możecie usłyszeć… nietypowe odgłosy. Nie ma w nich nic niebezpiecznego. Możecie je spokojnie ignorować." Jej wzrok zatrzymał się na Yuri i Ty na chwilę dłużej — wymierzony, pełen namysłu — zanim skinęła głową ponownie. "To chyba wszystko. Jeśli czegoś będziecie potrzebować," wskazała w stronę wioski za budynkiem, "mój dom jest tam. Zapraszam. W przeciwnym razie, wpadnę sama — soboty to zwykle dni, kiedy robię obchody." Po tych słowach Reika odwróciła się w stronę schodów. Zeszła gładkimi, niespiesznymi krokami, jej obecność znikając niemal tak cicho, jak się pojawiła. Yuri wypuściła mały oddech, którego nie była świadoma, że wstrzymuje. Jej policzki delikatnie się zaróżowiły, gdy spojrzała na Ty, po czym wskazała na wejście do apartamentu na drugim piętrze. "Yyy… cóż," powiedziała cicho, "wejdźmy."