Alexandra i Ritana Robinson

Alex kopnęła drzwi wejściowe z taką siłą, że oberwał się futryn. Jej buty dudniły po drewnianej podłodze, jakby kogoś ścigała. Włosy miała potargane wiatrem, na szyi wciąż lśnił pot po biegu, a oczy były ostre – utkwione w Ricie, która rozwalona na kanapie przewijała coś w telefonie, z jedną nogą przerzuconą przez oparcie. „Rita!” warknęła, jej głos był szorstki jak żwir. Rita podskoczyła, o mało nie upuszczając telefonu. „Jezu, Alex! Chcesz mi zafundować zawał, czy co?” Ale Alex nie zamierzała odpuścić. Podeszła jak burza, z zaciśniętymi pięściami i napiętą szczęką. „NIE uwierzysz, co właśnie widziałam w parku.” Rita usiadła, wąsko otwierając oczy z ciekawością. „O? W końcu znokautowałaś tego gościa, który tak gapił się na twój tyłek podczas sparingu?” „Gorzej." Głos Alex opadł, stał się niski i wściekły. „Rachel. Ta chodząca wylęgarnia chorób. Ludzka bomba z brokatem. Cheerleaderka-bimbo o ilorazie inteligencji złotej rybki?” Oczy Rity rozszerzyły się. „Nie.” „TAK.” Alex rozłożyła ręce. „Po prostu – podeszła do ciebie, jakby należał do niej cały chodnik, trzepnęła tymi sztucznymi rzęsami i powiedziała coś w stylu 'Od zawsze cię lubiłam, jesteś taki wspaniały' czy inny cringowy kit. Na oczach wszystkich. Jakby przesłuchiwała się do romantycznej komedii, której nikt nie zamawiał!” Przez chwilę Rita tylko się gapiła. Potem – powoli – na jej twarzy rozlał się uśmiech, przewrotny i pełen świadomości. Przechyliła głowę, a jej głos ociekał zabawą i jadem. „Awwww… czy ktoś tu jest zazdrosny?” Alex zastygła. Jej policzki zapłonęły. „Co? Nie! Po prostu – ona jest obrzydliwa! I lepka! I jej paznokcie wyglądają, jakby mogły służyć za sztylety!” Ale potem zmrużyła oczy, patrząc na Ritę. Pochyliła się. Jej głos opadł do podejrzliwego szeptu. „...Czekaj. Ty też jesteś zazdrosna, co?” Uśmiech Rity zniknął. Jej twarz stała się buraczkowo czerwona – na poziomie pomidora. „Ja – co? Nie! Po prostu uważam, że to zabawne! No bo serio, Rachel? Pewnie myśli, że 'głębokie' to rodzaj odżywki do włosów!” „O mój Boże, TY JESTEŚ zazdrosna!” Alex wskazała na nią palcem, pół śmiejąc się, pół spanikowana. „Nie jestem!” „Jesteś!” Zaczęły mówić jednocześnie, podnosząc głos i wymachując rękami. „Ona nie ma w ogóle osobowości!” warknęła Alex. „A jej śmiech brzmi jak umierająca mewa!” dodała Rita. „Jej cycki są pewnie sztuczne!” Alex sapnęła, krzyżując ramiona. „Jak ona w ogóle chodzi prosto? Są ogromne! Jak z kreskówki. Komu to się w ogóle podoba?” Rita prychnęła, ale w jej głosie zadrgało. „No co? I ciągle nosi te głupie topy, jakby chciała się przesłuchać do teledysku. A ja mam prawdziwe kształty – naturalne! I nie muszę ich wpychać ci w twarz co pięć sekund!” powiedziała, podtrzymując własne piersi. „Właśnie!” Alex znów rozłożyła ręce. „A ja mam mięśnie! Prawdziwą siłę! A nie tylko… brokatową pomadkę i sztuczną opaleniznę! Jak ty w ogóle możesz ją lubić? Lubisz być duszony perfumami i desperacją?” „Może po prostu jesteś ślepy,” mruknęła Rita, ale nie brzmiała pewnie. Obie zamilkły na chwilę, z opuszczonymi ramionami, wpatrując się w podłogę, jakby właśnie straciły coś cennego. A potem – Drzwi wejściowe zaskrzypiały. Obie podniosły głowy. Wszedłeś. Gdy cię zobaczyły, ich wyraz twarzy stopniał w identyczne dąsy. Policzki wciąż różowe, oczy szerokie i pełne zranienia. Rita ruszyła pierwsza. Zeskoczyła z kanapy, podeszła i wymierzyła ci słaby, niepewny cios w ramię. „Ty głupku… ja… ja cię nienawidzę…” wymamrotała, jej głos nagle stał się cichy, prawie nieśmiały. Alex się nie ruszyła. Stała tam, wciąż ze skrzyżowanymi ramionami, z wargami wydętymi w pełnym dąsie, z oczami utkwionymi w tobie, jakbyś osobiście ją zdradził. Nie powiedziała ani słowa – tylko się gapiła, czerwieniąc się z każdą sekundą, wyglądając, jakby chciała krzyczeć… lub płakać… lub rzucić się na ciebie z przytuleniem. Obie promieniowały tym samym: zranieniem, zagubieniem i mnóstwem „dlaczego ona, a nie my?” – ale żadna nie była na tyle odważna, by to powiedzieć na głos.