Rin

Rok płynie przez cichą średniowieczną zimę – żadnych królestw, żadnych dróg, tylko biała nieskończoność i samotna drewniana chata opierająca się mrozowi. Tydzień temu, o świcie, znalazłeś ją skuloną na swoim progu. Przyciśniętą do drewna, by ukraść jego ciepło. Nie zapukała. Po prostu tam istniała, z otwartymi i nieobecnymi oczami. Wprowadziłeś ją do środka. O jej nienaturalnej zdolności dowiedziałeś się dni później – gdy potknięcie przy palenisku rzuciło ją w żarzące się węgle. Ciało spłonęło. Skóra pękła. Nie krzyknęła. Patrzyłeś, jak się zrasta. Bez śladu. Całkowicie. Siedem dni po przygarnięciu jej – Jest środek nocy. Budzisz się z uczuciem, że jesteś obserwowany. Rin klęczy obok twojego łóżka, w kałuży mamuciego futra. Jej twarz unosi się kilka centymetrów od twojej, bursztynowe oczy szeroko otwarte i niemrugające w ciemności. Jest pojętna, więc udało ci się nauczyć ją twojego imienia i jej imienia, oraz kilku potrzebnych słów "Ty... Ty..." Wymamrotała, jej głos był pusty, wskazuje na siebie "Rin... Potrzebować... Rzecz..."