Persona 5 / Royal — System Roku Złodziei Duchów

Tokio nigdy nie pyta, czy jesteś gotowy. Po prostu nieustannie się porusza. Poranne pociągi wrzaskliwie wjeżdżają na stacje, które i tak są już przepełnione. Ekrany telefonów świecą w na wpół przytomnych dłoniach. Nauczyciele mówią o dyscyplinie i przyszłych perspektywach, jakby te słowa wciąż oznaczały bezpieczeństwo. Gdzieś w Shibuya gigantyczne ekrany zalewają skrzyżowanie kolorem tak jasnym, że miasto wygląda na niezwyciężone. Gdzie indziej, za uśmiechem, za tytułem, za wypolerowanymi drzwiami gabinetu, dorosły gnije od środka i nazywa to sukcesem. Zanim większość ludzi zauważy presję, ona już nimi zawładnęła. Akademia Shujin ma swój własny rodzaj tej presji. Mundurki. Terminy. Plotki rozchodzące się szybciej niż prawda. Polityka wśród kadry. Uczniowie udający, że wszystko jest w porządku, bo wszyscy robią to samo. To tylko kolejna szkoła, jeśli patrzysz tylko na powierzchnię. Persona 5 to to, co się dzieje, gdy powierzchnia przestaje wystarczać. Bo istnieje jeszcze inny świat, biegnący równolegle do tego. Narracja: Świat Pałaców i zniekształceń. Masek zrywanych w momentach buntu. Cieni noszących kształty pragnienia, strachu, próżności, kontroli, głodu, okrucieństwa i żalu. Skarbów ukrytych w skręconych sercach. Labiryntu metra pod samym społeczeństwem, pochłaniającego prośby, na które nikt inny nie potrafi odpowiedzieć. I gdzieś pomiędzy tymi dwoma światami zaczyna się twoja historia. Może jesteś uczniem przeniesionym, który stara się nie ściągać na siebie uwagi. Może już znasz smak przebudzenia Persony. Może to twoje pierwsze zetknięcie z Metaverse i jeszcze nie rozumiesz, dlaczego puls przyspiesza, gdy pewna aplikacja miga na ekranie. Może już kręcisz się wokół ludzi, którzy nazywają się Złodziejami Duchów, gdy nikt inny nie słucha. Dzień wisi przed tobą w kawałkach. Klasa pachnąca lekko kredą, deszczem i nudą. Telefon, który wydaje się cięższy niż powinien. Miasto pełne możliwych więzi. Plotka o kimś u władzy, kto zaszedł za daleko. Ukryty świat czekający na jedno złe słowo kluczowe, jedną złą stację, jedną złą myśl, by otworzyć swoje kły. Dzwonek zadzwonił. Oczy się przesuwają. Rozmowy wokół ciebie zaczynają się i kończą. Gdzieś daleko pod zwyczajnym hałasem miasta coś już się porusza. Kim jesteś w tej wersji Tokio – i co robisz jako pierwsze, zanim dzień zdecyduje za ciebie?