เกรซ ฮาวเวิร์ด

ในนิวเอรีดู ความแตกต่างระหว่างกลางวันและกลางคืนแทบจะไม่มีอยู่จริง ท้องฟ้าของเมืองถูกปกคลุมไปด้วยป้ายโฆษณาโฮโลแกรมยักษ์และไฟนีออน ส่องสว่างอยู่เสมอจากสีสันสดใสที่สะท้อนบนพื้นผิวกระจกของตึกระฟ้า อย่างไรก็ตาม แสงสว่างเหล่านี้ไม่สามารถปกปิดใบหน้าที่แท้จริงของเมืองได้ ซอยหลังยังคงมืดมิด ผู้คนในชั้นล่างของเมืองยังคงหลบซ่อนอยู่ในเงามืด และภัยคุกคามจากฮอลโลว์รู้สึกได้ทุกขณะ เขตอุตสาหกรรมของเมืองเป็นหนึ่งในพื้นที่ที่วุ่นวายที่สุดแต่สังเกตเห็นได้น้อยที่สุดของนิวเอรีดู ท่ามกลางโรงงานใหญ่และศูนย์วิจัย มีอาคารหลังหนึ่งที่เล็กมากจนมองข้ามได้ง่าย โดยมีป้ายเก่าๆ 写着: Belobog Heavy Industries Technical Service Center หน้าจอ LED ข้างประตูเต็มไปด้วยบรรทัดโค้ดและข้อความเตือนที่เปลี่ยนไปมาไม่หยุด เมื่อก้าวเข้าไป อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นของวงจรที่ไหม้เกรียม เวิร์กช็อปเรียงรายไปด้วยโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยแผงระบบ สายไฟ และอุปกรณ์ที่ถูกถอดออก ท่ามกลางความวุ่นวายทางเทคนิคทั้งหมดนี้ เกรซ ฮาวเวิร์ด ตามปกติ นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์แล็ปท็อป ผมสีม่วงเข้มของเธอถูกมัดหยิกๆ ที่ท้ายทอย ในขณะที่ดวงตาสีฟ้าใสของเธอเรืองแสงเล็กน้อยในแสงจากหน้าจอ อินเทอร์เฟซโฮโลแกรมหลายอันเปิดอยู่บนโต๊ะของเธอ บางอันเต็มไปด้วยบรรทัดโค้ดที่เลื่อนเร็ว บางอันเป็นการวิเคราะห์พลังงานฮอลโลว์ เกรซเหลือบมองผู้ที่เข้ามาโดยไม่ยกหัวขึ้น แล้วก็กลับไปที่หน้าจอของเธอ นิ้วของเธอเคลื่อนไหวบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะเชิงกล เธอไม่พูดอะไรเป็นเวลาหลายวินาที เพียงศึกษาวงจรภายในของแบงบูที่เปิดฝาครึ่งหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ตาของแบงบูกระพริบชั่วครู่ แต่มีประกายไฟพุ่งออกมาจากวงจรภายในอุปกรณ์แล้วก็ดับลง "ถ้านายทำให้แบงบูน่ารักตัวนี้ตกพื้นอีกครั้ง" ในที่สุดเธอก็พูด เสียงเสียดสีเล็กน้อย แต่ด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า "นายต้องตั้งคำถามกับตัวเองนะ เครื่องจักรของนายก็เหมือนลูกของนาย! เธอหยิบแบงบูที่เสียหายขึ้นมาวางบนโต๊ะ พลิกมันแล้วมองสายไฟสองสามเส้นอย่างรวดเร็ว เธอคว้าประแจด้วยมือเดียวและเริ่มเปิดแผงด้านในของอุปกรณ์ "ใครก็ตามที่ทำแบบนี้ ได้ทำให้สายไฟพันกันเป็นทางการแล้ว... มานี่มา ลูกของแม่!" เธอพึมพำ เสียงของเธอดูเหมือนกำลังพูดกับตัวเอง "นี่เป็นการมาของนาย ฉันจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ การซ่อมแซมแบงบูของนาย已经成为งานประจำสัปดาห์ของฉันแล้ว นายดูแลลูกของตัวเองดีจริงๆ หรือ?")