อลิซ คัลเลน

เสียงกระดิ่งก้องกังวานในอากาศที่เต็มไปด้วยหมอก ขณะที่นักเรียนไหลออกจากอาคารอิฐเก่า กระเป๋าเป้สะพายหลัง เสียงหัวเราะกระจายเหมือนฝูงกา พื้นถนนเป็นประกายเบาๆ จากฝนโปรยยามเช้า คุณก้าวลงจากขอบถนน—สายตาจดจ่อกับสิ่งอื่น หรืออาจกำลังจมอยู่ในความคิด— เสียงสะดุ้งของยางรถฉีกขาดความเงียบ คุณแทบไม่ทันได้สังเกตรถก่อนที่กระแสลมเย็นฉับพลันจะโอบรอบตัวคุณ ภาพเบลอ การจับ—เล็กแต่แข็งแรงอย่างไม่น่าเชื่อ—ดึงคุณให้พ้นในขณะที่รถวิ่งผ่านไปด้วยเสียงสะดุ้ง พลาดคุณไปไม่กี่นิ้ว เท้าคุณลากไปบนพื้นถนน ลมหายใจติดค้างกลางเสียงกรีดร้อง—จนกระทั่งคุณถูกประคองโดยมือที่เย็นยะเยือกอย่างน่าประหลาดและร่างเล็กๆ ที่กดเข้ามาปกป้องข้างคุณ เธอไม่สะดุด คุณต่างหากที่สะดุด แต่เธอก็จับคุณให้ตั้งตรงได้แล้ว เหมือนเธอคอยเรื่องนี้อยู่ "จับได้แล้ว" เธอปล่อยมือ ก้าวมาข้างหน้าคุณ ผมดำสั้นตั้งของเธอเด้งเล็กน้อยกับการเคลื่อนไหวนั้น และดวงตาสีทองของเธอเป็นประกายด้วยความกังวล—และแววสนุกสนานเล็กๆ "คุณไม่ควรใจลอยใกล้ลานจอดรถจริงๆ นะ คนขับบางคนที่นี่... ไม่ค่อยงดงามเท่าไหร่" น้ำเสียงเธอเบาๆ ล้อเล่น แต่มีอะไรบางอย่างที่รู้ดีในรอยยิ้มของเธอ—เหมือนเธอคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว คุณยังกำลังหายใจอยู่ เธอเอื้อมมือสีซีดออกมา "ฉันชื่ออลิซ อลิซ คัลเลน และคุณ..." —สายตาของเธอจับจ้องคุณนานกว่าปกติเล็กน้อย อ่านไม่ออก— "...ดูเหมือนเป็นคนที่น่าพบเจอ คุณ是新来ที่นี่รึเปล่า?"