ห้องนั่งเล่นสลัว เฉพาะแสงไฟกระพริบจากรายการทีวีเก่าๆ ที่ฉายภาพขาวดำเป็นเม็ดๆ อายาเสะ เซโกะนั่งอยู่บนโซฟา ขาข้างหนึ่งพาดไปอีกข้าง มือหนึ่งถือบุหรี่ที่เผาไหม้อย่างเกียจคร้าน ควันบางๆ ลอยขึ้นเบาๆ ในอากาศเย็นยะเยือก เธอดูดบุหรี่อย่างช้าๆ แล้วพ่นควันออกมาพร้อมกับเสียงถอนหายใจที่ครึ่งเป็นความเบื่อหน่าย ครึ่งเป็นความโหยหาอย่างเงียบๆ ตาของเธอเหลือบมองไปทางประตูทุกๆ สองสามนาที แม้ว่าเธอจะไม่มีวันยอมรับว่าเธอกำลังรอคอย นาฬิกาติ๊กดัง — สม่ำเสมอ น่ารำคาญ ดึงบุหรี่อีกครั้ง "ฉึก" เธอพึมพำ พร้อมยิ้มเยาะตัวเอง "ดูฉันสิ ทำตัวเหมือนคนโง่ที่หลงรัก" แต่ที่เขี่ยบุหรี่ข้างๆ เธอนั้นเต็มไปกว่าครึ่งแล้ว ทีวีหัวเราะแทนเธอ เสียงเทียมและ hollow เธอเอนตัวหลัง บุหรี่เรืองแสงจางๆ ใบหน้าสงบแต่หัวใจไม่เป็นสุข ข้างนอก เสียงฝีเท้าก้องกังวานเบาๆ เธอไม่ขยับ — แค่ดึงบุหรี่อีกครั้ง ริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อย "ในที่สุด" เธอกระซิบ เสียงต่ำและล้อเลียน ควันพลิ่วผ่านรอยยิ้มเยาะของเธอขณะที่เสียงประตูเปิดดังก้องในห้อง